Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

Επίσημο έγγραφο του ΟΗΕ για την «επίλυση» του δημογραφικού στη Δύση.


Αποφάσισαν "δημοκρατικά", χωρίς να ρωτήσουν κανέναν, να μετακινήσουν 258 εκατομμύρια μετανάστες στο διάστημα 2000-2050 στην Ευρώπη. 


Μέχρι στιγμής έχουν μετακινηθεί στην Ευρώπη, με στοιχεία του 2017, περί τα 78 εκατομμύρια. Κάθε χώρα, βάσει του προγράμματος, θα πρέπει να λαμβάνει έναν συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών το χρόνο μέχρι το 2050μχ.


Το κείμενο αναφέρει 9 χώρες με οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα και ρητά κάνει μνεία πόσους θα παίρνει συγκεκριμένα η Ιταλία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ για 50 χρόνια.


Ας δούμε πόσους ακόμα θα πρέπει να πάρουν οι 3 αυτές χώρες για τα επόμενα 32 χρόνια μέχρι το έτος 2050.


Η Ιταλία θα παίρνει 390.000 το χρόνο, επί 32, μας κάνουν ακόμα 12,5 εκατομμύρια οικονομικούς μετανάστες. 

Η Γερμανία θα λαμβάνει 492.000 το χρόνο για 32 χρόνια, σύνολο 15,7 εκατομμύρια ακόμα. 

Η Αμερική θα παίρνει 422.000 το χρόνο για ακόμα 32 χρόνια, σύνολο 13,5 εκατομμύρια. 


Συσωρρευτικά αυτές οι 3 μόνο χώρες θα έχουν λάβει από φέτος μέχρι το 2050 περί τα 42.500.000 οικονομικούς μετανάστες. 


Στο διάστημα 2000-2015 ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των λαθρομεταναστών ήταν στο +2,9%, σήμερα έχει πέσει στο 2,4%.


Μην ξεχνάτε ότι ο Νίκος Παππάς του Σύριζα το 2008 είχε κάνει το διδακτορικό του πάνω στο πως η αντικατάσταση πληθυσμού δια της μετανάστευσης θα "σώσει" την Ελλάδα από τη γήρανση. 


Ο Κυριάκος Μητσοτάκης που ετοιμάζεται να πάρει τη σκυτάλη έχει το μισό του σόι στις αντιρατσιστικές ΜΚΟ. 


Πριν μερικούς μήνες ο George Soros αποσύρθηκε από την ενεργό δράση μεταβιβάζοντας το 75% της περιουσίας του ( περί τα 18 δισ.$) στο δίκτυο των ΜΚΟ του, για την προώθηση της "πολυπολιτισμικότητας", των αιτημάτων των LGBTQ και της "μακεδονικότητας" των Σκοπίων.


Μέσα στο link θα βρείτε μπόλικο υλικό που θα τρίβετε τα μάτια σας.


Το ωραίο της υπόθεσης είναι ότι η Δύση δεν παίρνει εναλλακτικά μέτρα για την επίλυση του δημογραφικού αλλά αποφάσισε να το λύσει δια της πληθυσμιακής μετακίνησης πληθυσμών από τον Τρίτο Κόσμο προς τη Δύση. 


Δεν ρώτησε κανέναν και δεν έχει ανοίξει ουσιαστικό διάλογο με τους πολίτες για το δημογραφικό. 


Αντί να εκτελεί τέτοια πρότζεκτ θα μπορούσε να δώσει κίνητρα ώστε να αυξηθεί ο δείκτης γονιμότητας: 


Πχ να απαγορεύσει τις εκτρώσεις, να χρηματοδοτήσει αδρά τη μητρότητα με επιδόματα και φοροαπαλλαγές, να κάνει στοχευμένες εκστρατείες μάρκετινγκ στήριξης των πολύτεκνων οικογενειών κτλ. Δεν έκανε τίποτα απ'όλα αυτά.


Αυτός είναι ο κόσμος των- πραγματικών- (((νικητών))) του Β παγκοσμίου πολέμου, χαρείτε τον!


un.org

Replacement Migration

Population Division

Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

Ένας σύγχρονος ΗΡΩΑΣ Shavarsh Karapetyan

Ο Σοβιετικός παγκόσμιος πρωταθλητής τεχνικής κολύμβησης Σαβάρς Καραπετιάν σώζει από σίγουρο πνιγμό, ένα προς ένα, είκοσι άτομα. 


Μόλις είχε τελειώσει την καθημερινή του προπόνηση των 20 Km στην λίμνη Γερεβάν όταν είδε ένα τρόλεϊ, με 92 επιβάτες, να πέφτει στην λίμνη. Κολύμπησε μέχρι εκείνο το σημείο και βούτηξε στα δέκα μέτρα που ήταν βυθισμένο και σχεδόν αόρατο από την λάσπη που είχε σηκωθεί. 


Έσπασε το πίσω παρμπρίζ με τα πόδια και μέσα από αυτό, άρχισε να βγάζει ανθρώπους να τους ανεβάζει στην επιφάνεια (περίπου 30 με 35 δευτερόλεπτα για κάθε άτομο που ανέβαζε) όπου τους παραλάμβανε ο αδελφός του, που προπονούνταν μαζί του, ο οποίος τους άφηνε στην ξηρά που απείχε 25 μέτρα. 


Έκανε το ίδιο πολλές φορές, σχεδόν 30 αλλά δεν επέζησαν όλοι. Δεν θυμάται πόσες γιατί άρχισε σταδιακά να χάνει τις αισθήσεις του από την κόπωση, την υποθερμία και τις πληγές που δεχόταν από το σπασμένο παρμπρίζ. 


Έμεινε σε κώμα 46 μέρες και όταν συνήλθε η κατάσταση της υγείας του ήταν τέτοια που τα 10 παγκόσμια ρεκόρ και τα χρυσά μετάλλια των παγκόσμιων και Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων ήταν πλέον η τελική συγκομιδή του από το άθλημα, δεν αγωνίστηκε ποτέ ξανά. 


Ο ίδιος όταν τον ρώτησαν για το πιο τρομακτικό μέρος αυτού του περιστατικού απάντησε : "Ηξερα ότι δεν μπορούσα να τους σώσω όλους. Φοβόμουν μήπως κάνω κάποιο λάθος. Ήταν τόσο σκοτεινά εκεί κάτω που δεν έβλεπα σχεδόν τίποτα. Σε μία από τις καταδύσεις μου κατά λάθος άρπαξα ένα κάθισμα. Θα μπορούσα αντ' αυτού να είχα σώσει μία ακόμη ζωή. Αυτό με στοιχειώνει ακόμα και στα όνειρά μου".


Ο ηρωισμός, το θάρρος και η αυταπάρνησή του, δεν έγιναν αμέσως γνωστά. Οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν έμειναν στο δικηγορικό συρτάρι και δημοσιεύτηκαν μετά δυο χρόνια. Τότε, του απονεμήθηκε το μετάλλιο «Για τη σωτηρία του πνιγμού» και το μετάλλιο του «Τάγματος της Τιμής». 


Το 1982 η εφημερίδα "Komsomolskaya Pravda" δημοσίευσε ένα άρθρο σχετικά με το κατόρθωμά του, με τίτλο "Η υποβρύχια μάχη του πρωταθλητή". Αυτή η δημοσίευση αποκάλυψε ότι ήταν ο διασώστης και έλαβε περίπου 60.000 επιστολές από αγνώστους.


Τον Φεβρουάριο του 1985 περνώντας τυχαία κοντά από ένα κτίριο που φλεγόταν διαπίστωσε ότι υπήρχαν σ΄ αυτό παγιδευμένοι άνθρωποι. Χωρίς δεύτερη σκέψη όρμησε μέσα στις φλόγες και έβγαλε έξω έναν-έναν τους ανθρώπους εξασφαλίζοντας μια πολύμηνη παραμονή στο νοσοκομείο από σοβαρά εγκαύματα και προβλήματα αναπνοής λόγω των αερίων.


Το 2014 στους Ολυμπιακούς Χειμερινούς Αγώνες που έγιναν στο Σότσι της Ρωσίας ένας άνδρας που με δυσκολία κατάφερε να τρέχει, μετέφερε την Ολυμπιακή Φλόγα για το Κρεμλίνο. Όμως η Φλόγα έσβησε και ο κόσμος ανησύχησε. 

Κάποιος από την επιτροπή που τον ακολουθούσε, την άναψε.


Την επόμενη ημέρα το διαδίκτυο πήρε φωτιά, έγραφαν : Ντροπή, γιατί έβαλαν αυτόν; ντροπή που δεν κατάφερε να φροντίσει την Φλόγα.


Αργότερα έμαθαν ότι ήταν ο Shavarsh Karapetyan που έκτοτε έχει αναπνευστικά και άλλα προβλήματα. Τότε άλλαξαν οι δημοσιεύσεις και έγραψαν : Ήταν κάποιο σημάδι, ήθελε να δείξει ότι ακόμη και η Φλόγα έσβησε μπροστά στο θάρρος και το μεγαλείο της ψυχής του !


Ο Σαβάρς Καραπετιάν-Shavarsh Karapetyan, γεννήθηκε το 1953, είναι Αρμενικής καταγωγής, Ρώσος αθλητής.

Κάτοχος 11 παγκοσμίων ρεκόρ, είναι 17 φορές πρωταθλητής κόσμου, 13 φορές πρωταθλητής Ευρώπης και 7 φορές πρωταθλητής Σοβιετικής Ένωσης, στην κολύμβηση.


Σήμερα ζει μια απλή ζωή, είναι ιδιοκτήτης ενός εμπορικού καταστήματος παπουτσιών στη Μόσχα το οποίο έχει ονομάσει «Δεύτερη Αναπνοή».


Ο Karapetyan βραβεύθηκε με το βραβείο " Fair Play " της UNESCO για τον ηρωισμό του.

Το 1986 ένα αστεροειδής που ανακαλύφθηκε πήρε το όνομά του, 3027 Shavarsh.


Η Φωτογραφία με τα μετάλλια από τους αγώνες κολύμβησης.





Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

Κομματοσκυλα αυτή η μάστιγα της Ελλάδας



Σήμερα τα τρία τέταρτα των Ελλήνων πιστεύουν ότι χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα νέο κόμμα γιατί κανένα από τα παλιά δεν τους αντιπροσωπεύει. Αυτοί που ασχολούνται στην Ελλάδα επαγγελματικά με την πολιτική είναι το 50% του πληθυσμού (οι περισσότερη αμισθί, όσοι όμως πληρώνονται θεωρούν…υποχρέωση τους να παίρνουν το μισθό και των άλλων).


Όλοι αυτοί λοιπόν που έμειναν άμισθοι, ονειρεύονται να φτιάξουν ένα καινούριο κόμμα που ασφαλώς θα επικρατήσει εκμεταλλευόμενο το γενικό χάος που θα υπάρχει σε μερικά χρόνια στην Ελλάδα. Φυσικά το κόμμα αυτό θα σώσει την Ελλάδα για άλλη μια φορά, η οποία θα είναι και η τελευταία της.


Το επιχείρημα που προβάλουν για την καινούρια αυτή ελληνική δημιουργία είναι “ότι δεν πάμε καλά σε τίποτα”. Εάν όμως επιμείνετε στο να σας δώσουν πιο πολλές λεπτομέρειες τι εννοούν με το “δεν πάμε καλά”, θα ανακαλύψετε σύντομα ότι οι σημαντικότεροι και βαθύτεροι λόγοι που τους οδήγησαν σε αυτό το συμπέρασμα είναι ένας ή περισσότεροι από τους παρακάτω:


α. Γιατί δεν ανήκουν στο κόμμα που κυβερνά την συγκεκριμένη στιγμή αλλά ανήκουν στην αντιπολίτευση.


β. Γιατί αισθάνονται ότι οι ίδιοι έμειναν έξω από την μοιρασιά της εξουσίας (παρόλο ότι ανήκουν στο κυβερνών κόμμα).


γ. Γιατί δεν τα «οικονόμησαν» όπως περίμεναν με τις νέες ρυθμίσεις.


δ. Γιατί εθίγησαν τα προσωπικά τους συμφέροντα.


Οι άνθρωποι αυτοί που παρουσιάζουν ένα είδος διχασμού προσωπικότητας μπορεί να σας πείσουν πολύ εύκολα ότι τίποτε σε αυτό τον τόπο δεν έγινε ποτέ σωστά και ότι ο,τιδήποτε έκανε οποιαδήποτε κυβέρνηση, την οποία φυσικά αντιμάχονταν, ήταν όχι μόνο λανθασμένο αλλά και τελείως καταστροφικό για τον τόπο. Ενώ αυτοί και το κόμμα τους σίγουρα θα μας σώσουν μόλις πάρουν την εξουσία. Μέσα τους ξέρουν βέβαια ότι λένε ψέματα.


H αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Όλες οι κυβερνήσεις έκαναν και σωστά και λανθασμένα πράγματα. Όσοι όμως ανήκαν στην αντιπολίτευση, θέλησαν να δούνε μόνο τα στραβά και τα ανάποδα, μποϋκοτάροντας πάντα τις κυβερνητικές αποφάσεις ακόμα κι όταν ήταν οφθαλμοφανώς σωστές!!!


Στην Ελλάδα μόνο μπορεί να εμφανισθεί το εξής φαινόμενο, αυτοί που υποστηρίζουν μια κυβέρνηση θα ενέκριναν ακόμα και την ολοκληρωτική πώληση της Ελλάδας στους ξένους και σε τιμή ευκαιρίας μάλιστα, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι, αν ανήκαν στην αντιπολίτευση, θα κόπτονταν γιατί μια ξένη εταιρεία έκανε κάποια μικρή επένδυση στην Ελλάδα, υποστηρίζοντας με πάθος ότι έτσι ξεπουλήσαμε την Ελλάδα στους ξένους και μερικά άλλα παρόμοια.


Αυτός επομένως που απέτυχε σε όλες τις περιπτώσεις  δεν ήταν οι κυβερνήσεις άλλα ο απληροφόρητος και παρασυρμένος  λαός. Είναι γνωστό άλλωστε ότι κάθε λαός βγάζει πάντα την κυβέρνηση που του αξίζει. Κανένας λαός δεν εμπαίζεται, ένας καλός λαός δεν μπορεί να βγάλει μια κακή κυβέρνηση!  Όπως επίσης κανένας υποβαθμισμένος λαός δεν μπορεί να βγάλει μια εξαίρετη ηγεσία. Κανένας λαός δεν μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό του και να βγάλει μια κυβέρνηση που θα είναι πιο εξελιγμένη από τον μέσο όρο των υπηκόων της (αν καμιά φορά συνέβη το αντίθετο, δηλαδή «εκ παραδρομής» ανέδειξε έναν σημαντικό ηγέτη που ξεπερνούσε τον μέσο όρο των υπηκόων του, κάποιοι φρόντιζαν γρήγορα να τον ξεφορτωθούν ή να τον ρίξουν για να επαναφέρουν την ισορροπία). Αν μια κυβέρνηση είναι «ανισόρροπη», είναι δηλαδή ή πολύ καλή ή πολύ κακή, θα πέσει γρήγορα και εύκολα. Αν όμως κατορθώσει να μείνει περισσότερο από τέσσερα χρόνια στην εξουσία σημαίνει ότι την τραβάει το αίμα του Έλληνα και προφανώς είναι ότι του χρειάζεται! Επομένως για τα δεινά αυτού του τόπου μην ψάχνετε να βρείτε τους υπαίτιους στις κυβερνήσεις… ψαχτείτε εσείς οι ίδιοι.


Όπως ανέφερα προηγουμένως ο μόνος λόγος που κάποιος αρχηγός της αντιπολίτευσης μπορεί να σας πείσει πως μια οποιαδήποτε κυβέρνηση τα έκανε παντού και πάντοτε μούσκεμα είναι ότι είστε πολιτικά ανώριμος. Γιατί δεν έχετε δική σας υπεύθυνη γνώμη. Γιατί ποτέ δεν θελήσατε να ενημερωθείτε σφαιρικά και γιατί εγκαταλειφθήκατε στην κρίση των κομματικών σας εφημερίδων και επιλογών.


Κάνατε ποτέ την απλούστατη σκέψη, εσείς που φανατικά υποστηρίζετε κάποιο κόμμα, ότι αν όλες οι κυβερνήσεις εκτός βέβαια από τη δική σας έκαναν συνεχώς και αδιαλείπτως μόνο λάθη, αυτή τη στιγμή δεν θα υπήρχαμε καν σαν κράτος και θα μας είχε καταλάβει η Αλβανία; Ακούσατε ποτέ κάποιο φανατικό οπαδό ή είδατε κάποια φανατική εφημερίδα μιας παράταξης να επαινεί τα μέτρα που έλαβε η αντίπαλη κυβέρνηση; Εάν συμβεί κάτι τέτοιο θα το θεωρήσουμε όλοι σαν το όγδοο θαύμα.


Σας πληροφορώ πως μέχρι να το δείτε αυτό, δηλαδή μια αντιπολιτευόμενη εφημερίδα να επαινεί όλα τα σωστά που κάνει μια κυβέρνηση και να καταδικάζει φυσικά τα στραβά, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για τους Έλληνες.


Εσείς θα μένετε δούλοι και όχι οι εφημερίδες που διαβάζετε, τα ραδιόφωνα που ακούτε ή τα κανάλια από τα οποία εξαρτάσθε. Αναρωτηθήκατε ποτέ τι σας έκανε να πιστέψετε ότι μια κυβέρνηση δεν έλαβε ποτέ κανένα σωστό μέτρο; Ήταν είτε το “μπλα-μπλα” του αγαπημένου σας αρχηγού είτε η δική σας ηλιθιότητα, είτε ακόμα πιο συχνά ο συνδυασμός και των δυο αυτών θανατηφόρων κακών που φτιάχνουν πάντα έναν φανατικό οπαδό. Στο μέτρο που πιστεύετε αυτά τα παραμύθια που σας σερβίρουν οι έξυπνοι, σ’ αυτό ακριβώς το μέτρο είστε πολιτικά ανώριμος.


Αυτό σημαίνει ότι και στο μέλλον, ο οποιοσδήποτε μπορεί να σας πείσει για ο,τιδήποτε και εσείς σαν χαζούλιακας θα καμαρώνετε λέγοντας “ανήκω στην δεξιά, την αριστερή ή την κεντρώα παράταξη”. Θα σας δώσω έναν γενικό κανόνα για να κατατάξετε μόνοι σας τον εαυτό σας. Εάν πιστεύετε ότι όλα όσα σας λένε οι κομματικοί σας ινστρούκτορες ή οι κομματικές σας εφημερίδες είναι σωστά, ε τότε δεν είστε απλώς ανώριμος πολιτικά αλλά και επικίνδυνος.


Κάποια μέρα θα σας βάλουν να στραφείτε κατά των πολιτικών σας αντιπάλων και θα σας οδηγήσουν σε έναν τραγικό εμφύλιο σπαραγμό και εσείς θα πιστεύετε ότι κάνετε Ιερό Πόλεμο.


Ένας πολίτης που πραγματικά σέβεται τον εαυτό του δεν ανήκει ποτέ και πουθενά, ακούει τους πάντες, ερευνά τα πάντα, κρίνει, συγκρίνει και αποφασίζει αυτός αν θα ψηφίσει και ποιον θα ψηφίσει. H ψήφος είναι το μόνο όπλο που διαθέτετε και οι πιο πολλοί από σας ούτε καν την «πουλάτε» (είναι μερικά τζίνια βέβαια που την πουλάνε πολύ ακριβά) ενώ από τους περισσότερους από σας την κλέβουν οι “επαγγελματίες”, χωρίς να το πάρετε καν χαμπάρι.


Αλοίμονο σε αυτόν που ψηφίζει πάντα το ίδιο κόμμα και που ντρέπεται να αλλάξει, να ομολογήσει ότι έκανε λάθος και τώρα θα καταψηφίσει το κόμμα που τον απογοήτευσε. Μιμηθείτε τους πολιτικούς σας ηγέτες την μια μέρα είναι με τον υπαρκτό σοσιαλισμό και την άλλη με την φιλελευθερισμό. Ξέρετε πόσοι “δημοκράτες” πολιτικοί, κοιτάζοντας το πρωί στον καθρέφτη, βλέπουν τους εαυτούς τους σαν τον Μέγα Ναπολέοντα;


 Αλοίμονο σε αυτούς που ανήκουν σ’ ένα κόμμα, αλοίμονο στη χώρα που έχει πολίτες χωρίς πολιτική (και όχι κομματική) σκέψη και χωρίς πολιτική κρίση.


Όλα τα δεινά που έχουν σωρευθεί πάνω μας τούτη την ώρα είναι γιατί   ανήκουμε σε κάποιο κόμμα. Γιατί  οι πολιτικοί μας κατόρθωσαν να μας πείσουν ότι πρέπει να ανήκουμε και να υπηρετούμε μόνο ένα κόμμα διαφορετικά είμαστε κατά της δημοκρατίας!!!


Αλλά η Δημοκρατία είναι το μόνο πολίτευμα που μπορεί και πρέπει να έχει μεγάλη πολυφωνία και καθόλου φανατισμό. H Ελλάδα θα μπορούσε άνετα να ήταν η πλουσιότερη χώρα του κόσμου, αν οι ανώριμοι πολίτες της ξαφνικά ωρίμαζαν και έπαυαν να ανήκουν σε ένα κόμμα. Το συμφέρον του απλού πολίτη αλλά και του Έθνους, είναι να μην υπακούμε σε κανένα κόμμα αλλά να υποστηρίζουμε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ότι είναι το σωστότερο  πολιτικά τη δεδομένη στιγμή. Πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι ότι τους μόνους που συμφέρει να “ανήκουμε” κάπου είναι τους πολιτικούς μας.


H κατάρα του Έθνους μας φαίνεται να είναι ο νεο-κομματισμός που σήμερα εισχώρησε παντού, στα καφενεία, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας!! Κυρίως όμως εισχώρησε στα μέσα μαζικής αποχαύνωσης. Είναι φυσικό άλλωστε, διότι όταν θέλετε να γίνετε δημοσιογράφος με το έτσι θέλω και ένα κόμμα σας δίνει μια περίοπτη θέση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, εσείς θα ορκίζεστε ότι κάνετε σωστά και αντικειμενικά τη δουλειά σας όταν θα παίρνετε συνέντευξη από έναν πολιτικό που ανήκει στο αντίθετο κόμμα και θέλετε πάση θυσία να τον θάψετε ενώ όλος ο ανήμπορος λαός παρακολουθεί βουβός και αποχαυνωμένος το δράμα σας.


Όλοι εσείς οι φανατικοί οπαδοί, όπου και αν ανήκετε στις εκλογές, καταψηφίστε το κόμμα σας που τα έκανε μούσκεμα, που έκλεψε, που αναστάτωσε την οικονομία που ό,τι έκανε, το έκανε παρακινούμενο από το κομματικό συμφέρον και όχι από Εθνικές επιλογές και τότε ίσως δείτε την επόμενη τετραετία το κόμμα σας να έχει βάλει μυαλό.


Εγκαταλείψτε το όμως αμέσως και διακηρύξτε ότι τώρα είστε με το αντίθετο κόμμα, εάν θέλετε πραγματικά να προοδεύσει κάποτε αυτός ο τόπος. Βεβαίως θα χάσετε πάραυτα τα προνόμια, αλλά τι να κάνουμε “τα αγαθά κόποις κτώνται”. Στα σχολεία θα έπρεπε να διδάσκουν στη πολιτική αγωγή πως ο μόνος τρόπος να πάει μπροστά ο τόπος είναι οι πολίτες να μη ανήκουν ποτέ και για κανένα λόγο σε κάποιο κόμμα.


Συνοψίζοντας θα έλεγα: ντροπή σας Έλληνες να ανήκετε σε ένα κόμμα.


Ντροπή σας να σηκώνετε τα πλαστικά σημαιάκια γιατί ο κομματάρχης σας έκανε ένα ρουσφέτι ενάντια στο συμφέρον όλων των άλλων Ελλήνων. Ντροπή σας να διατυμπανίζετε ότι ανήκετε στο α΄ ή το β΄ κόμμα και όλοι να λένε πίσω από την πλάτη σας ότι αυτός τρώει καλά γι’ αυτό φωνάζει.


Για να έχετε μάλιστα τη συνείδηση σας αναπαυμένη θα πρότεινα και κάτι άλλο. Να εγγραφείτε σε ένα κόμμα και στις εκλογές πάντα να ψηφίζετε το αντίθετο κόμμα. Δεν έχει σημασία σε ποιο θα εγγραφείτε και ποιο θα ψηφίζετε, σημασία έχει η πολιτική πράξη, η διαμαρτυρία ότι επιτέλους αντί να σας “δουλεύουν οι “εργατοπατέρες”, τους “δουλεύετε” εσείς…


Μερικοί, δυστυχώς ελάχιστοι, πολιτικοί αλλάζουν καμιά φορά στρατόπεδο με κριτήριο το Εθνικό συμφέρον. Πρέπει να αναγνωρίσει κάνεις ότι ορισμένοι, δυστυχώς πολύ λίγοι, βουλευτές θυσίασαν καθαρά το ατομικό τους συμφέρον όταν χρειάστηκε να έρθουν σε αντίθεση με καατστάσεις και αποφάσεις του κόμαμτός τους και με τις οποίες δεν συμφωνούσαν.


Οι περισσότεροι από αυτούς όμως όπως ήδη ξέρετε αυτοκτόνησαν πολιτικά όταν διαφώνησαν με το κόμμα τους ή τον αρχηγό τους. Αυτοκτόνησαν για χάρη μας για να έχουμε εμείς ένα καλύτερο πολιτικό μέλλον Οι πολιτικοί αυτοί όχι μόνο θυσίασαν την καριέρα τους αλλά ακόμα απειλήθηκαν και προπηλακιστήκαν από τους μπράβους του κόμματος. Θα έλεγα ότι είναι μόνο αυτοί που θα έπρεπε να μνημονεύονται σαν πραγματικοί Πολιτικοί Άνδρες και κανένας άλλος. Είναι εκείνοι που πλήρωσαν την τιμιότητα τους με το να τους αγνοήσει ο κόσμος αντί να τους ηρωοποιήσει. Σε αυτούς βγάζω το καπέλο σε οποιαδήποτε παράταξη και αν ανήκουν. Μήπως επομένως θα έπρεπε να γίνει ένα νέο κόμμα με όλους αυτούς τους έντιμους πολιτικούς που σίγουρα ενδιαφέρονται για την ευημερία του τόπου; Εάν δεν μάθουμε να βάζουμε το Εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό, να αλλάζουμε δηλαδή κόμμα όταν διαπιστώνουμε πως δεν κυβερνά σωστά, και δεν κατανοήσουμε πως αυτό καταποντίζει την Ελλάδα σίγουρα θα καταντήσουμε να είμαστε οι υπηρέτες της Ευρώπης και θα είμαστε και ευχαριστημένοι.


Μόνο αν καταφέρετε να ψηφίζετε κάθε φορά με ανεξαρτησία και προπαντός σωστά πληροφορημένοι υπάρχει ελπίδα να ανασάνουμε σ’ αυτό τον τόπο. Πως θα το επιτύχετε αυτό?


Προπαντός μην διαβάζετε μόνο την κομματική σας εφημερίδα. Εάν δεν μπορείτε να πληρώσετε τουλάχιστον για δύο ή ακόμα καλυτέρα για τρεις  εφημερίδες την ημέρα, να διαβάζετε κάθε ημέρα μία εφημερίδα που να ανήκει σε διαφορετική παράταξη. Αν σας αρέσει να διαβάζετε εφημερίδες των άκρων, τότε την μια ημέρα να διαβάζετε μια ακροαριστερή και την άλλη μια ακροδεξιά και ίσως τελικά με αυτόν τον τρόπο θεραπευτείτε και από την αρρώστια σας. Διαφορετικά είστε δούλοι και δικαιολογημένα “ανήκετε” σε κάποιο αφεντικό. Στην Ελλάδα αυτό το αφεντικό το λέμε αυτή την ώρα κομματάρχη, ή πολιτικό, ο οποίος θα σας εκμεταλλευτεί αγρίως με τις πιο καλές προθέσεις βεβαίως και πολλές φορές με το αζημίωτο (έτσι λέγεται το ρουσφέτι που θα του ζητήσετε για να τον ψηφίσετε). Όσο δε πιο αυταρχικό είναι το κόμμα τόσο πιο πολύ θα “ανήκετε” , θα σας εμπαίζουν, θα σας υποδουλώνουν και θα σας εκμεταλλεύονται.


 Αυτή τη στιγμή αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία των φανατικών, θα αναρωτιέστε σίγουρα σε πιο κόμμα ανήκω άραγε και εγώ, που το πάω και πότε θα αποκαλύψω τις πραγματικές μου προθέσεις. Θα σας προτείνω να πάρετε μια βαθιά ανάσα να  αφήσετε τα προσχήματα και να ομολογήσετε με παρρησία ότι ήσασταν, είστε και πιθανόν θα παραμείνετε για πάντα ένας  αμετανόητος οπαδός. Από εκεί και μετά υπάρχει ελπίδα. 

Ένας πολιτικά ώριμος άνθρωπος έχει την δυνατότητα να βλέπει τα γεγονότα αντικειμενικά και όχι κάτω από τα αμφίβολα προσωπικά του μικροσυμφέροντα ούτε κάτω από τα πολιτικά συνθήματα κάποιας κομματικής παράταξης. 

Μόνο αν μάθουμε να βλέπουμε το γενικό συμφέρον σαν ατομικό μακροπρόθεσμα θα ορθοποδήσουμε. Φυσικά έχετε μια μεγάλη δικαιολογία ότι ποτέ κανείς δεν σας είπε όλη την αλήθεια αλλά έχετε κι ένα μεγάλο μειονέκτημα ότι και εσείς ποτέ δεν θελήσατε να την μάθετε αλλά και όταν κάποιος αρχίζει να σας την λέει, τον απορρίπτετε.


H ψυχολογία αυτού που ανήκει σ’ ένα κόμμα.


Για εσάς που ανήκετε ήδη σε κάποιο κόμμα στοιχηματίζω ότι όταν σας πρότειναν να μπείτε στο κόμμα σκεφτήκατε βασικά με δυο διαφορετικούς τρόπους ανάλογα στην κατηγορία που ανήκετε:


 α. Αν ανήκετε στην πρώτη κατηγορία των “ευκαιριοφάγων”, σκεφτήκατε ότι “τώρα ξεκινά πραγματικά η πολιτική μου καριέρα”, “να η ευκαιρία της ζωής μου” ,”σε λίγο θα είμαι οικονομημένος”, “μια μέρα θα τους δείξω εγώ τι αξίζω” κτλ. Ούτε για μια στιγμή δεν σκεφτήκατε το γενικό συμφέρον ή ότι οι αρχές αυτού του κόμματος είναι αντίθετες με αυτά που πιστεύατε πριν τρεις μήνες. Οπότε σίγουρα ανήκετε στους ξύπνιους, τους αετονύχηδες και σε αυτούς που θα υποδουλώσουν τους άλλους.


 β. Αν ανήκετε στη δεύτερη κατηγορία των “νεροκουβαλητών” ή καλυτέρα των “βλήτων” σκεφτήκατε ότι “τώρα σας δίνετε η ευκαιρία να παλέψετε και να σώσετε τους συνάνθρωπους σας”, “ότι επιτέλους κάποτε πρέπει να επικρατήσει η δικαιοσύνη” κτλ κτλ. Το μόνο που δεν σκεφτήκατε είναι ότι ανάμεσα σας υπήρχε και η πρώτη κατηγορία. Αυτές σας οι σκέψεις σας κατέταξαν αυτομάτως στα κορόιδα, τους νεροκουβαλητές, τους αφισοκολλητές. Με λίγα λόγια τα «θύματα», πάνω στους οποίους θα πατούσε η πρώτη κατηγορία για να ανέβει και να πάρει την εξουσία.


H  αίσθηση της εξουσίας για τον απαίδευτο, τον άξεστο, τον δίχως αρχές άνθρωπο είναι το ίδιο συναίσθημα του άγριου ζώου της ζούγκλας που αρπάζει, κατασπαράζει και τρώει το θύμα του. H διαφορά ενός πολιτικού από ένα ζώο είναι ότι ο πολιτικός το άρπαγμα της εξουσίας το ονομάζει “νίκη και   επικράτηση της δημοκρατίας”. 


Αν αναλύσετε τα γεγονότα και θελήσετε να τα δείτε γυμνά και αντικειμενικά θα αντιληφτείτε γρήγορα και πολύ ξεκάθαρα ότι αυτοί που σας μιλούσαν μεγαλόσχημα για αδικίες, καταπιέσεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις κτλ. μόλις πήραν την εξουσία έκαναν τα ίδια και χειρότερα με την διαφορά ότι βρήκαν άλλους τρόπους πολύ πιο δόλιους, λεπτεπίλεπτους και πανούργους για να επιβάλλουν τις απόψεις τους. Με άλλα λόγια σας   έσφαξαν με το βαμβάκι.


Όλοι αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους για τους οποίους, εγώ τουλάχιστον, δεν θα μπορούσα να ανήκω ποτέ και σε κανένα κόμμα. Εάν όμως εσείς είστε έτοιμοι να ιδρύσετε ένα καινούριο κόμμα που δεν θα έχει τίποτα κοινό με τα άλλα κόμματα και που αναμφισβήτητα θα μείνει στην ιστορία (όχι όμως για πολύ στην κυβέρνηση) να σας προτείνω ευχαρίστως τι θα πρέπει να κάνετε.


 


α. H Φιλοσοφία ενός κόμματος.


Πριν μπούμε στη σύσταση του κόμματος ας αναλύσουμε τι είναι ένα κόμμα, ποιος είναι ο λόγος της ύπαρξης του και τι θα έπρεπε να επιδιώκει. Πέρα από τις διάφορες μεγαλόσχημες επιδιώξεις ένα κόμμα δεν είναι τίποτα άλλο από μια ομάδα πολιτών που αποφασίζουν να διεκδικήσουν την εξουσία για να εφαρμόσουν κάποιο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό πρόγραμμα που το θεωρούν σωστό και δίκαιο. Στόχος του είναι η ευημερία και η άνοδος του κοινωνικού, οικονομικού, πολιτιστικού και πνευματικού επίπεδου του συνόλου καθώς και η περιφρούρηση της υπόστασης του κράτους και της ελευθερίας του πολίτη.


Μέχρι τώρα στην Ελλάδα υπήρχε μόνο ένας τρόπος, ένα είδος πολιτικής φιλοσοφίας, για να κατακτηθεί η εξουσία. O τρόπος αυτός ακολουθήθηκε συχνά και είναι πολύ εύκολος. Χρειάζεται να βρεις μερικά συνθήματα (δηλαδή αδυναμίες των προηγούμενων κυβερνήσεων), να τα ρίξεις στην πιάτσα υποστηρίζοντας ότι θα τα διορθώσεις όλα μέσα σε ένα χρόνο εάν πάρεις την εξουσία, χωρίς όμως ποτέ να αναφέρεις λεπτομέρειες για το πως θα γίνει αυτό. Όσο περισσότερο δε, θα μιλάς για “δημοκρατικές διαδικασίες” τόσο θα οργανώνεις τους μηχανισμούς εκείνους που θα τις καταργήσουν όταν έχεις πάρει πια την εξουσία. H πεποίθηση μέχρι τώρα τουλάχιστον από όλους τους κυβερνώντες κυρίως στην Ελλάδα ήταν πως αν αυτό δεν γινόταν σύντομα, χάνεις την εξουσία χωρίς να προλάβεις να εφαρμόσεις το πρόγραμμα σου.


Μόλις λοιπόν ένα κόμμα πλησιάζει την εξουσία, το πρώτο του μέλημα είναι πως θα την διατηρήσει, με την δικαιολογία ότι θα ήθελε και θα έπρεπε να έχει αρκετό χρόνο για να εφαρμόσει το πρόγραμμα του που θα σώσει την Ελλάδα. Ποτέ ένα κόμμα δεν σκέφτεται πως θα σωθούν οι υπόλοιποι Έλληνες απ’ αυτό!!! Έτσι από την γέννηση του ένα ελληνικό κόμμα έχει λανθασμένες βάσεις και αναγκαστικά θα εκτραπεί από τις πρωταρχικές του ιδεαλιστικές ή θεωρητικές διακηρύξεις που ήταν τα στερεότυπα, δηλαδή να βοηθήσει το λαό και να ανεβάσει το επίπεδο ευημερίας και πολιτισμού. 


Αντί αυτού θα εστιάσει τις προσπάθειες του σε διαδικασίες που θα το διατηρούν στην εξουσία, καταπιέζοντας όσους αντιστέκονται στο πρόγραμμα του (δηλαδή στην επιθυμία του να διατηρηθεί στην εξουσία με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο) και χαϊδεύοντας όσους το υποστηρίζουν, παρέχοντας τους εξαιρετικά προνόμια. 


Συνήθως διορίζοντας όλη την οικογένεια σε δημόσιες θέσεις, δίνοντας χαριστικά δάνεια και ακόμα μεγαλύτερες κομπίνες που δεν βάζει ο νους του ανθρώπου κτλ. κτλ. Όλα αυτά βέβαια θα τα πληρώνουν κυρίως αυτοί που διαφωνούν όπως επίσης και τα “βλήτα” που ακλούθησαν τις διακηρύξεις των πολιτικών χωρίς καμία άσκηση  κριτικής. Το πάγιο φαινόμενο εν τέλει είναι ότι οι λίγοι θα ζουν καλά τρώγοντας και πίνοντας  “εις βάρος των πολυπληθών κορόιδων”.


Γι’ αυτούς τους λογούς θα προτείνω έναν άλλον (δεύτερο) τρόπο που θα φάνει ίσως πολύ ριζοσπαστικός και πρωτότυπος.


Το νέο κόμμα που θα δημιουργηθεί, εάν κατορθώσει να συσταθεί και ακόμα περισσότερο να πάρει την εξουσία, να αυτοδιαλύεται μετά από τα πρώτα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, έτσι ώστε να μην έχει πολιτικές βλέψεις για μια δεύτερη τετραετία και να μπορέσει να εφαρμόσει ότι πρέπει να εφαρμοστεί σε αυτό τον ταλαίπωρο τόπο, χωρίς το μπαμπούλα του πολιτικού κόστους. 


 Για να σιγουρευτούμε ότι τίποτα δεν θα πάει στραβά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έχει στα χέρια του από την πρώτη κιόλας ημέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησης τις αμετάκλητες παραιτήσεις μετά από μια τετραετία όχι μόνο όλου του Υπουργικού Συμβούλιου αλλά και όλων των βουλευτών του κόμματος!!! Σε καμία περίπτωση δεν θα πειστεί κανένας να παραμείνει για μια δεύτερη τετραετία!!! 

Θα είναι ένα κόμμα των πολιτών για τους πολίτες, δηλαδή μια προσφορά μερικών ικανών στελεχών αυτής της χώρας που θα έχουν συμφωνήσει σε ένα πρόγραμμα και θα είναι ελεύθεροι να το εφαρμόσουν αλλά και διατιθέμενοι να υπηρετήσουν για τέσσερα μόνο χρόνια το γενικό συμφέρον του τόπου. Δεν θα έχουν την αμοιβή της συνεχούς εξουσίας που έγινε το όνειρο των περισσότερων επαγγελματιών της πολιτικής και θα είναι χωρίς τον μπαμπούλα του πολιτικού κόστους βεβαίως.


Είναι σχεδόν μαθηματικά βέβαιο πως ένα τέτοιο κόμμα θα καταψηφιστεί την επόμενη τετραετία από τους “ξύπνιους” Έλληνες που θα θελήσουν τώρα να ωφεληθούν από τον μόχθο των προηγηθέντων. Είναι βέβαιο πως κάποιος αρχηγός πάλι θα τους πείσει πως και αυτό το κόμμα έκανε μόνο λάθη. Αλλά δεν θα πρέπει να απελπίζεστε, πάντα υπάρχει περιθώριο ότι τα τρισέγγονα σας… πιθανόν θα αρχίσουν να ψηφίζουν όχι κόμματα αλλά προγράμματα.


β. Πως θα πρέπει να είναι διαρθρωμένο το κόμμα.


 Καταρχήν το κόμμα αυτό θα χρειαστεί περίπου είκοσι χιλιάδες μέλη. Θα έχει αρχηγό, ο οποίος όμως δεν θα εμφανίζεται ποτέ δημόσια ούτε θα έχει κυρίαρχο ρόλο στην εκτέλεση της εξουσίας αλλά θα είναι ένα είδος “προέδρου” μέσα στο κόμμα και ο ρόλος του θα είναι βασικά συμβουλευτικός.


Ένας άνθρωπος που σκέφτεται και που είναι σοβαρός δεν είναι δυνατόν να εμφανίζεται δημόσια και να δίνει συνεντεύξεις καθημερινά απαντώντας σε όσα τρελά μπορεί να σκεφτεί, προκειμένου να προβληθεί στην τηλεόραση ή οποιαδήποτε ασήμαντη ύπαρξη που παριστάνει εκείνη την στιγμή την δημοσιογράφο.


Το κόμμα θα διοικείται από:


 


Ένα συλλογικό όργανο που θα εκλέγει τον αρχηγό και που θα απαρτίζεται από εννέα άτομα. Θα εκλέγεται από το εκτελεστικό όργανο.

 


Από ένα εκτελεστικό όργανο που θα αποτελείται από 8×9=72 άτομα. H χωρά θα χωριστεί σε 72 περιφέρειες.

 


Από ένα τοπικό όργανο που θα αποτελείται από 7×72= 504 άτομα. 7 άτομα για κάθε εκτελεστικό όργανο.

 


Από 30×504 =15120 άτομα που θα αποτελούν τους τοπικούς αντιπροσώπους του λαού.

 


γ. Οι στόχοι του.


Πρωταρχικό μέλημα όλης αυτής της ιεραρχίας θα είναι να βρίσκουν τις        πραγματικές ανάγκες των πολιτών και να τους βοηθούν στην επίλυση αυτών των αναγκών και των προβλημάτων τους. Θα είναι δηλαδή οι σύμβουλοι και οι βοηθοί του πολίτη. Κύριος σκοπός του κόμματος θα είναι η κατανομή του πλούτου με κάποιο μέτρο δικαιοσύνης, με βάση τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και τις οικονομικές δυνατότητες του τόπου.


Δεν βρίσκω για ποιο λόγο θα δικαιολογούσε την ύπαρξη του ένα κόμμα εάν δεν έχει σκοπό να βοηθήσει τους πολίτες πραγματικά και να ανυψώσει το πολιτιστικό, κοινωνικό και οικονομικό τους επίπεδο. Βέβαια όλα τα κόμματα κάπως έτσι ξεκίνησαν, αλλά στην πορεία χάθηκαν οι στόχοι. Σκεφτείτε που μπορεί να καταντήσει ένα κόμμα όταν αντί να προσπαθήσει να επιτύχει τους αντικειμενικούς του στόχους αρχίσει να ασχολείται με πάθος κυρίως με το:


 


Πως θα φτιάξει ένα παρακράτος που θα χτυπά στα ύπουλα τους αντιπάλους του.

 


Πως να αγοράσει όλες τις αντιπολιτευόμενες εφημερίδες και να τις κατευθύνει όπως την συμφέρει.

 


Πως θα προσλάβει καινούριους υπαλλήλους της τηλεόρασης και της ραδιοφωνίας για να την λιβανίζουν συνεχώς.

 


Πως θα παίρνει χρηματοδοτήσεις με σκοτεινές διαδρομές για να εξασφαλίσει χρήματα για το κόμμα ώστε να παραμείνει στην εξουσία τα επόμενα εκατό χρόνια.

 


Μια τέτοια κυβέρνηση, πιστεύω, πως θα μπορούσε να μείνει άνετα στην εξουσία τις επόμενες τρεις δεκαετίες μέχρι να ξυπνήσουν οι υπόλοιποι Έλληνες. Πολλοί από εσάς που “ανήκετε” σε τέτοιο κόμμα, θα τρίβετε τα χέρια σας όταν θα βλέπετε το αγαπημένο σας κόμμα να εφαρμόζει αυτές τις μεθόδους ενώ θα εξαπολύετε μύδρους και ανάθεμα, αν αυτά τα κάνει το αντίθετο στρατόπεδο. 

Όλοι όμως σαν τέλειοι υποκριτές θα φωνάζετε πως κόπτεστε για το «Εθνικό συμφέρον». Δεν φταίνε λοιπόν οι αρχηγοί και οι κομματάρχες για την κατάντια μας φταίτε μόνο εσείς, οι φανατικοί οπαδοί που τους δείξατε την λαιμαργία σας και αυτοί προσπάθησαν να σας την χορτάσουν πετώντας σας μερικά κόκαλα, ζητώντας σας σαν αντάλλαγμα να σκοτώσετε  την ψυχή σας και να κρύψετε για πάντα την ανθρωπιά και την παλικαριά σας.


Σας έκαναν δούλους δίνοντας σας μια θέση όχι στον ήλιο αλλά σε κάποιο υπόγειο μιας “κρατικής μηχανής “. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς από εσάς που “ανήκετε”, δεν έχει την δυνατότητα να δείτε αντικειμενικά και να παραδεχτείτε ότι όλα αυτά τα απαράδεκτα τα κάνει το αγαπημένο σας κόμμα και μάλιστα κατά αποκλειστικότητα. Ότι όλες τις άλλες δραστηριότητες που πραγματικά μπορούν να βοηθήσουν το λαό, το κόμμα σας τις αφήνει στην «διακριτική» ικανότητα και φιλοτιμία ορισμένων αφανών πολιτών που πάντα ξελάσπωναν αυτό το ερείπιο που λέγεται Ελλάδα για να μην καταρρεύσει οριστικά.


δ. Η προεκλογική περίοδος.


Νομίζω ότι σχεδόν κανένας Έλληνας δεν διαφωνεί σήμερα, εκτός από μερικούς θεατρίνους, ότι δεν πρέπει πια στην Ελλάδα να γίνονται προεκλογικές συγκεντρώσεις. Σας παρέσυραν να πιστεύετε στις φιέστες και τις ηλίθιες ζητωκραυγές γιατί έτσι δημιουργούν εντυπώσεις και η λογική σας πάει περίπατο μαζί με την ψήφος σας στον πολιτικό που σας σερβίρει σαχλαμάρες της στιγμής. H προεκλογική περίοδος θα έπρεπε να είναι περίοδος συγκεντρώσεως και περισυλλογής όλων των Ελλήνων. Νεκρική σιγή θα έπρεπε να επικρατεί στους δρόμους όλης της επικράτειας μια βδομάδα πριν από τις εκλογές.


Όταν εκλέγουμε τους νέους άρχοντες που θα μας κυβερνήσουν, είναι η πιο κρίσιμη απόφαση που θα πάρουμε μέσα στα τελευταία τέσσερα χρόνια. Αν επρόκειτο να πάρετε μια απόφαση που θα καθόριζε κάθετα και οριζόντια το μέλλον σας και το μέλλον των παιδιών σας, θα την παίρνατε άραγε στο πόδι μέσα σε φιέστες και μεθύσια όπως κάνετε σήμερα με τις εκλογές;


Πως να σκεφτούμε όμως και τι να σκεφτούμε άραγε σε αυτό το πανδαιμόνιο που γίνεται την προεκλογική περίοδο; Το μόνο που απασχολεί τους Έλληνες σήμερα κατά την προεκλογική περίοδο είναι να  εξασφαλίσουν το πλαστικό σημαιάκι ώστε να τους δει ο τομεάρχης τους στην συγκέντρωση και να τους προτείνει για καμία αργομισθία.


Αντί να ζητάμε από όλα τα κόμματα να μας δώσουν με σαφήνεια και λεπτομέρεια το πρόγραμμα που θα εφαρμόσουν, αντί να ζητάμε να εμφανίζονται μόνο στην τηλεόραση και πουθενά άλλου και να μας αναλύουν τα προγράμματα τους, όπως επίσης να συζητούν πολιτισμένα και με ειλικρίνεια, χωρίς οξύτητες, δημαγωγίες και παραπληροφόρηση, αντί να ζητάμε να υπάρχει άμιλλα στο ποιος θα έχει το καλύτερο πρόγραμμα, εμείς τους ζητάμε -με τον να συμμετέχουμε στις φιέστες τους- να ανταγωνιστούν για το ποιος θα στήσει το καλύτερο θέατρο και πως θα μας διασκεδάσουν περισσότερο. Όσο πιο θεατρίνος είναι ένας πολιτικός, τόσο το καλύτερο για τον ίδιο και τόσο το χειρότερο για τους Έλληνες.


Έχουμε μπερδέψει το θέατρο με την πολιτική τόσο πολύ, ώστε να είμαστε η χώρα με τους περισσότερους θεατρίνους στον πολιτικό χώρο. Γι’ αυτήν μας την παγκόσμια πρωτιά και πρωτοτυπία, δεν φταίνε βέβαια ούτε οι πολιτικοί μας, ούτε οι θεατρίνοι μας. Φταίμε εμείς οι ίδιοι που πιστεύουμε στο θέατρο.


Δεν θυμάμαι ποιος είπε εκείνο το περίφημο “Θέατρο η Ελλάς


Το κείμενο γράφτηκε από τον Νικόλαο Φιλοκαλία, Αρχιτέκτονα το 1990

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2018

Νομίζετε ....

Μας χρεώσατε κάτι εκατοντάδες δις ευρώ. Μας υποχρεώσατε σε 99 έτη δουλοπαροικίας


Μας είπατε πως το δίκιο μας πλέον είναι το …αγγλοσαξωνικό. Μας πήρατε τα λιμάνια μας, τα αεροδρόμια μας, το φως και το νερό μας 


Μας γεμίσατε τη χώρα με ασιάτες και αφρικανούς απολίτιστους και αλλόθρησκους που τους χρυσοπληρώνετε για να μείνουν εδώ και να μην πάνε πουθενά αλλού. Μην τυχόν και μολύνουν τις αμόλυντες κοινωνίες των αφεντικών της δύσης.


Μας διώξατε τους νέους μας, αφού απαξιώσατε την μόρφωση τους και παραδώσατε τα σχολεία μας σε κατσαπλιάδες εκπαιδευτικούς και συμμορίες ανωμάλων και αφού σβήσατε τα όνειρα τους να κάνουν εδώ σπιτικό και βιός.


Μας ξεπουλήσατε την ιστορία μας και την ακεραιτότητα του τόπου τούτου και μας χλευάζετε τα ιερά και τα όσια μας. Για αυτά όλα, οι γονείς και οι παππούδες μας έχουν δώσει το αίμα τους, τις ζωές τους.


Μας παίρνετε και τα ελάχιστα από κάθε εργασία που προσπαθούμε να κάνουμε.

Μας βάζετε να πληρώνουμε για το σπίτι που μας ανήκει και το έχουμε πληρώσει ήδη για να το φτιάξουμε.


Μας αφήνετε στο έλεος της πλημύρας να πνιγούμε και της φωτιάς να καούμε. Κι όταν η καταστροφή συμβαίνει και κλαίμε τους νεκρούς μας, με θράσος λέτε πως εμείς φταίμε.


Το έχετε φτιάξει έτσι, ώστε την πρόοδο και την ανάπτυξη μας, να την ρυθμίζετε εσείς. Με «κοινωνικά προγράμματα» ημι-απασχόλησης. Με αποδοχές χαρτζιλίκι. Έτσι, για να σας έχουμε πάντα ανάγκη. Για να κρατάτε πάντα την «εξουσία». Για να μην μπορούν να σκέφτονται πώς να φτιάξουν οικογένεια, όσοι νέοι μας έμειναν.


Και είστε περήφανοι για την «κοινωνία» που μηχανευτήκατε για εμάς. Την κοινωνία των 150.000 εκτρώσεων το χρόνο. Την κοινωνία της πανάκριβης υποβοηθούμενης γονιμοποίησης. Την κοινωνία του ανεξέλεγκτου εποικισμού από ασιατικά θρασίμια. 


Νομίζετε πως μας πείθουν οι άκομψες προπαγάνδες σας, οι γελοίες φιέστες σας και τα ρεμαλοειδή υπαλληλάκια σας.

Νομίζετε πως ξεμείναμε από ψυχή.

Νομίζετε πως το σχέδιο σας πετυχαίνει και πως το πείραμα σας θα τελεσφορήσει.

Νομίζετε πως μας τελειώσατε. Νομίζετε πως σας ανήκουμε. 


Νομίζετε πως, τελικά είστε θεοί στη θέση του Θεού που μισείτε και θέτετε εαυτόν επί ανθρώπων, που επίσης μισείτε. Ότι είστε «αντ’αυτού» και «επί αυτών».  Θεοί αντί Θεού. Δηλαδή ΑΝΤΙΘΕΟΙ.


Όμως

Ο Θεός έχει σχέδιο που δεν γνωρίζει άνθρωπος. Κι έχει μιλήσει ο Θεός δια των Αγίων του. Και ο Θεός δεν είναι ψεύτης, σαν κι εσάς. Ούτε μισάνθρωπος. 


Κι εμείς που πιστεύουμε στον Θεό και στην Πατρίδα που μας χάρισε, έχουμε σχέδια για εσάς…. τους αντίθεους. 


Του Παπουλάκου μας του Πατροκοσμά σήμερα. 

Άγιου του Θεού τον οποίο πιστεύουμε και στον οποίο ανήκουμε.


Του αδερφού μας, Νίκου Δημητρόπουλου 

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2018

Η «πηγάδα» του Μελιγαλά Σεπτέμβριος 1944...




Συμπληρώθηκαν φέτος 73 χρόνια από το ειδεχθές έγκλημα που διέπραξαν οι κομμουνιστές τον Σεπτέμβριο του 1944, σε βάρος των κατοίκων του Μελιγαλά. 


Η σφαγή 2.100 αιχμαλώτων στην πηγάδα του «Μελιγαλά» έχει περάσει πλέον στην ιστορία. 


Από τις 16 έως τις 20 Σεπτεμβρίου 1944, διαπράχθηκαν τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα από τους κομμουνιστοσυμμορίτες του ΚΚΕ, που εγκληματούσαν κάτω από τον μανδύα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 

Ουδέποτε απολογήθηκαν και τιμωρήθηκαν από την Ελληνική πολιτεία γι’ αυτές τους τις πράξεις. 


Αντίθετα ο κοινοβουλευτισμός της Μεταπολιτεύσεως τους αποκατέστησε και τους έδωσε την δυνατότητα να εισέλθουν στο Ελληνικό κοινοβούλιο, το οποίο θα καταργήσουν όταν θα τους δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία, και να αισθάνονται υπερήφανοι για τους αγώνες του κόμματός τους.   


Η επίθεση στην Καλαμάτα και τα μαρτύρια των κατοίκων της. 

Ο Μελιγαλάς υπήρξε η ιστορική εκείνη έπαλξη στην οποία διαδραματίστηκαν τα πλέον σοβαρά γεγονότα με την λήξη του πρώτου γύρου του συμμοριτισμού. 


Αρχές Σεπτεμβρίου 1944 τα στρατιωτικά γερμανικά τμήματα αρχίζουν να αποχωρούν από την Πελοπόννησο. Στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Καλαμάτα. 

Κινούνται προς βορράν ανενόχλητοι από τις ανταρτικές ομάδες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, οι οποίες θέλουν να παραμείνουν αλώβητες προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία στις περιοχές που εγκαταλείπουν οι Γερμανοί. 

Στις 8 Σεπτεμβρίου οι κομμουνιστές αποστέλλουν τελεσίγραφο προς τις αρχές της πόλεως της Καλαμάτας, με το οποίο ζητούσαν « την παράδοση της πόλεως, της Χωροφυλακής και του Τάγματος Ασφαλείας με τους οπλισμούς των». 

Σε σύσκεψη της ηγεσίας της πόλεως που ήταν ο Νομάρχης Περωτής, ο Διοικητής της Χωροφυλακής Φραγκουδάκης, ο υποδιοικητής  Καής και ο Εισαγγελέας Γαλανόπουλος αποφασίζουν όχι μόνο να μην παραδοθούν, αλλά να αντισταθούν με κάθε μέσο που διαθέτουν 

Την επομένη 9 Σεπτεμβρίου ξεκινά η επίθεση των κομμουνιστοσυμμοριτών, αλλά οι μικρές σε αριθμό αλλά μεγάλες σε γενναιότητα και αυτοθυσία δυνάμεις των αμυνομένων,όχι μόνο ανθίστανται αλλά και καταφέρνουν να δώσουν αποφασιστικά κτυπήματα στους Ελασίτες. 


Η κατάσταση αυτή οδηγεί τους επιτιθέμενους κομμουνιστές να ζητήσουν την βοήθεια του αρχισυμμορίτη Άρη Βελουχιώτη, προκειμένου να μπορέσουν να καταβάλουν την μικρή δύναμη των ηρωικών υπερασπιστών της πόλεως της Καλαμάτας. 


Μετά από 24ώρο άνισο αγώνα δυστυχώς η πόλη θα πέσει στα χέρια του αιμοσταγούς Βελουχιώτη. Οι Ελασίτες μπαίνουν στην Καλαμάτα και αμέσως συλλαμβάνουν τις αρχές της πόλης. 

Ο Νομάρχης, οι αξιωματικοί της Χωροφυλακής και άλλοι αξιωματούχοι μεταφέρονται στην κεντρική πλατεία της πόλης, παραμορφωμένοι από τα πολλά κτυπήματα που έχουν δεχθεί. 


Είχαν βγάλει τα μάτια του Διοικητή της Χωροφυλακής και κρεμόντουσαν από τις κόγχες τους. Σε άλλους είχαν σπάσει τα πόδια, τους είχαν κόψει τα χέρια, τα αυτιά, τις μύτες. 

Δίχως να τους ενοχλούν όλες αυτές οι αποτρόπαιες εγκληματικές πράξεις, οι κομμουνιστές, στήνουν γλέντι και μεθοκοπούν μέχρι αργά το απόγευμα. 


Τότε αποφασίζουν να δώσουν τέλος στα μαρτύρια των ηρωικών υπερασπιστών της Καλαμάτας, που μέχρι εκείνη την ώρα είχαν υποστεί τα πάνδεινα. Κρεμούν τους υπερασπιστές της ελευθερίας και της πατρίδος με σύρματα από τις ηλεκτρικές κολόνες. 


Το τι επακολούθησε αμέσως μετά είναι αδύνατο να περιγραφεί. Εμπρησμοί, δηώσεις, βιασμοί, διαρπαγές περιουσιών και οτιδήποτε άλλο μπορεί να διανοηθεί ο νους του ανθρώπου.   


Η επίθεση στον Μελιγαλά και το έγκλημα της «Πηγάδας». 


Εν τω μεταξύ όσοι από τους αμυνόμενους υπερασπιστές κατορθώνουν να διαφύγουν, με πεζοπορία φθάνουν στην κωμόπολη του Μελιγαλά όπου εκεί έχουν καταφύγει 7.000 άμαχοι από τις γύρω περιοχές, για να διασωθούν από τη μήνη των Ελασιτών. 


Μετά την Καλαμάτα οι κομμουνιστοσυμμορίτες του Βελουχιώτη με ισχυρές δυνάμεις επιτίθενται κατά της πόλεως του Μελιγαλά. Τις επιθετικές ενέργειες διευθύνει αυτοπροσώπως ο πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο οποίος είχε δώσει διαταγή όσοι συλλαμβάνονται να σφαγιάζονται αμέσως. 


Έχει διεθνώς αναγνωριστεί ότι οι αιχμάλωτοι έχουν ορισμένα δικαιώματα, κυρίως το δικαίωμα της ζωής. 


Στο Μελιγαλά έγινε αποτρόπαια παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αιχμαλώτων, κατά παράβαση κάθε ανθρωπίνου και θεϊκού νόμου. Οι συλληφθέντες αιχμάλωτοι σφαγιάστηκαν μέχρι ενός. 


Γι’ αυτά  τα εγκλήματα ουδέποτε απολογήθηκαν οι κομμουνιστές. Αυτοί ήταν οι αγώνες του ΚΚΕ που τους αποκατέστησε ο «εθνάρχης». Ο αγώνας ήταν σκληρός και άνισος. Οι απώλειες και από τις δύο πλευρές τεράστιες. 

Όμως ο ΕΛΑΣ είχε την δυνατότητα να αναπληρώνει με νέες ενισχύσεις τις δυνάμεις του σε έμψυχο υλικό και πολεμοφόδια. 

Αντίθετα από την πλευρά των υπερασπιστών του Μελιγαλά, οι δυνάμεις τους συνεχώς μειώνονταν. Την τρίτη ημέρα της πολιορκίας η πόλη έπεσε γιατί προδόθηκε από μέσα. Μπαίνοντας στη πόλη οι Ελασίτες ξεκινούν άγρια σφαγή των υπερασπιστών και του άμαχου πληθυσμού. Άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά, σφάζονται και κατακρεουργούνται από τους «απελευθερωτές» του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 


Επάνω στους αιχμαλώτους, έκαναν επίδειξη νέων μεθόδων βασανιστηρίων και σφαγών. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1944 όσοι έχουν απομείνει ζωντανοί οδηγούνται και φυλακίζονται στο «Μπεζεστένι». Ήταν ένας περιφραγμένος χώρος, αγορά, κοντά στο σιδηροδρομικό σταθμό του Μελιγαλά. 


Όταν ο Βελουχιώτης μπήκε στην πόλη, μαζί με τους μαυροσκούφηδές του, που είχαν λάβει μέρος στη μάχη, αντίκρισε σωρεία πτωμάτων που ήσαν φρικτά παραμορφωμένα. 


Δίνει αμέσως διαταγή να απομακρυνθούν τα πτώματα και οι αιχμάλωτοι να οδηγηθούν στην πηγάδα προς εκτέλεση δίχως άλλη διαδικασία. 

Πρέπει να θανατωθούν χωρίς να σπαταλήσουν πυρομαχικά. Θα δουλέψει το μαχαίρι, το τσεκούρι, το κονσερβοκούτι και οποιοδήποτε άλλο πρόσφορο εργαλείο. 


Ο Δήμαρχος της πόλης γονατιστός, εκλιπαρεί τον δήμιο Βελουχιώτη να αφήσει να φύγουν τουλάχιστον τα γυναικόπαιδα. Ο Άρης το αποδέχεται αλλά γίνεται μεγάλο παζάρι για τα παιδιά. 


Ανεπτυγμένοι 13αχρονοι δεν θεωρούνται παιδιά και σύρονται ως πρόβατα στη σφαγή. Τελικά οι αιχμάλωτοι παρέμειναν 2.100 ψυχές. 

Τώρα ξεκινούν και τα αποτρόπαια  εγκλήματα. 


Δεμένοι σε τριάδες οι αιχμάλωτοι με αγκαθωτά σύρματα, δίχως υποδήματα οδηγούνται στην «Πηγάδα». 


Ήταν ένα τεράστιο πηγάδι 2 χιλιόμετρα έξω από την πόλη, που χρησίμευε ως υδατοδεξαμενή, για την ύδρευση του Μελιγαλά. 


Η πορεία προς την «Πηγάδα» θύμιζε Γολγοθά, αφού οι αιχμάλωτοι υφίστανται κάθε είδους βασανιστήρια. Έριχναν στο δρόμο αγκαθωτούς θάμνους και φραγκοσυκιές. 


Τους μαστίγωναν, τους λοιδορούσαν, τους μαχαίρωναν και αυτοί τραγουδούσαν «Έχε για καημένε κόσμε». Όταν έφταναν στην «Πηγάδα» τους περίμεναν οι δήμιοι (εκτελεστές) του ΕΛΑΣ. 


Τους δολοφονούσαν με κάθε φονικό όργανο που είχαν στη διάθεση τους. Τους έκοβαν την καρωτίδα με κονσερβοκούτι και μισοπεθαμένους τους πέταγαν στην «Πηγάδα».


Τρεις ημέρες κράτησε η σφαγή. 


Η «Πηγάδα» γέμισε από πτώματα 2.100 έως 2.500 αγρίως σφραγισθέντων Ελλήνων. Εκείνες τις τραγικές και συνάμα τρομερές ώρες, ποιος θα μπορούσε να μετρήσει τις ανθρώπινες δυστυχισμένες μαρτυρικές ψυχές;


Οι Έλληνες Εθνικιστές δεν ξεχνούν. 


Η «Πηγάδα» του Μελιγαλά είναι ένα από τα πολλά εγκλήματα που διέπραξε ο κομμουνισμός σε βάρος της πατρίδος και του λαού. 


Όσο και αν τα αποσιωπά το πολιτικό κατεστημένο, θα εξακολουθούν να παραμένουν ανεξίτηλο στίγμα που προσβάλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, όπως και τα εγκλήματα εκείνα του Φενεού, του Κόκκινου Δεκέμβρη 1944, του Λιτοχώρου, του Νυμφαίου και τόσα άλλα. Το μνημόσυνο που τελείται κάθε χρόνο στην «Πηγάδα» του Μελιγαλά δεν είναι εορτή μίσους, όπως θέλει να την αποκαλεί η παν-αριστερά και την αποδέχεται σιωπηρά η κεντροδεξιά. 

Είναι χρέος εθνικό!!


Οι Έλληνες Εθνικιστές ούτε λησμονούν, ούτε δίνουν άφεση αμαρτιών. 

Τα εγκλήματα του κομμουνισμού θα παραμένουν ανεξίτηλα στη μνήμη μας, διότι οι ψυχές των δολοφονημένων Ελλήνων εξακολουθούν να ζητούν τη δικαίωση τους και την ηθική τιμωρία των ενόχων...

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Ειμαι Ελληνας κ ειμαι περηφανος για αυτο!!! οσο κ αν καποιοι προσπαθουν να μειωσουν την αξια,την ιστορια,την προσφορα της χωρας μας στον πολιτισμο κ στην δημοκρατια,οπως κ το αισθημα της περηφανειας να εισαι κ να αισθανεσαι Ελληνας κ το μεγαλειο της χωρας μου,το αιμα που κυλαει στις φλεβες μας θα ειναι παντα ατοφιο Ελληνικο !! δεν ανεχομαι παντος ειδους αδικια κ εκμεταλευση κ δεν θα παψω ποτε να υποστηριζω τα πιστευω μου! "Πατρις-Θρησκεια-Οικογενεια" "Μολων Λαβε" "Εσω Ετοιμος"" "αγαπα τον πλησιον σου σαν τον εαυτο σου"" "σεβασου τους αδυναμους" "να εισαι δικαιος κ ειλικρινης" !! Ειμαι κατα της "ανωνυμης" κ "απροσωπης" ενημερωσης κ αρχη μου το "αν εχεις να πεις κατι,πες το με το ονομα σου" αλλιως μην το λες καθολου...ειναι ντροπη να "κρινουμε,κατακρινουμε,καταδικαζουμε" πισω απο την "ασφαλεια" της ανωνυμιας που μας παρεχει το ιντερνετ... το θεωρω ανανδρο κ υπουλο!