Πώς αντιμετώπιζε το άγχος των ανθρώπων και την πρακτική πνευματική καθοδήγηση που έδινε για τις στιγμές της ταραχής ο Άγιος Παΐσιος
«Το Άγχος για το Μέλλον των Παιδιών»
Κάποτε επισκέφθηκε τον Άγιο στο καλυβάκι του ένας οικογενειάρχης, ο οποίος ήταν σε κατάσταση μεγάλου πανικού και άγχους για το μέλλον της οικογένειάς του.
Του έλεγε:«Γέροντα, έχω τρία παιδιά, οι καιροί είναι δύσκολοι, δεν ξέρω αν θα προλάβω να τα μεγαλώσω, αν θα βρουν δουλειά, πώς θα ζήσουν σε αυτόν τον χαλασμένο κόσμο... Κοντεύω να τρελαθώ από την αγωνία».
Ο Άγιος Παΐσιος τον άκουσε με πολλή αγάπη, χαμογέλασε και του είπε:
«Βρε ευλογημένε, εσύ προσπαθείς να γίνεις Θεός στη θέση του Θεού. Πες μου, όταν εσύ κοιμάσαι τη νύχτα, ποιος κυβερνάει τον κόσμο; Ποιος κρατάει την καρδιά σου να χτυπάει και τα παιδιά σου να αναπνέουν; Εσύ; Όχι, ο Θεός. Αφού λοιπόν ο Θεός προσέχει τα παιδιά σου όταν εσύ κοιμάσαι και δεν έχεις δυνάμεις, γιατί δεν Του τα εμπιστεύεσαι και την ημέρα που είσαι ξύπνιος;»
Ο άνθρωπος εκείνος ένιωσε αμέσως ένα τεράστιο βάρος να φεύγει από πάνω του. Κατάλαβε ότι η αγωνία του δεν βοηθούσε σε τίποτα, παρά μόνο του έκλεβε τη χαρά της οικογένειας.
Πώς Συνιστούσε να Προσευχόμαστε στις Στιγμές Ταραχής
Ο Άγιος δεν έδινε περίπλοκους κανόνες. Για τις στιγμές που το άγχος «έπνιγε» τον άνθρωπο, πρότεινε μια πολύ απλή αλλά βαθιά προσέγγιση:
Η Ευχή: Συνιστούσε την αδιάλειπτη επανάληψη της ευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» ή «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».
Έλεγε ότι η ευχή αυτή λειτουργεί σαν πνευματικό «φάρμακο» που γαληνεύει τον νου και διώχνει τους κακούς λογισμούς.
Το «Να 'ναι Ευλογημένο»: Όταν ερχόταν μια αναποδιά που προκαλούσε άγχος, έλεγε να σταματάμε για ένα δευτερόλεπτο και να λέμε μέσα μας: «Θεέ μου, Εσύ ξέρεις γιατί έγινε αυτό. Να 'ναι ευλογημένο. Βοήθησέ με να το αντιμετωπίσω».
Η Ευχαριστία Αντί για το Αίτημα:
Έλεγε ότι αντί να ζητάμε συνέχεια πράγματα από τον Θεό με αγωνία («Θεέ μου κάνε αυτό, σώσε με από εκείνο»), είναι ανώτερο να Τον ευχαριστούμε για όσα ήδη έχουμε. «Η ευχαριστία αφοπλίζει τον πειρασμό και ανοίγει τις πόρτες του Ουρανού», τόνιζε.
Είναι πραγματικά η μεγαλύτερη ευλογία και η πιο βαθιά ελευθερία να μπορεί ο άνθρωπος να αφήνει τη ζωή του με εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού.
Όπως έλεγε και ο ίδιος ο Άγιος Παΐσιος, αυτή η στάση είναι που φέρνει την αληθινή, εσωτερική ειρήνη, την οποία κανένας κοσμικός παράγοντας δεν μπορεί να κλονίσει.
Ρήσεις του Αγίου Παΐσιου:
«Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική
πρόοδο έχει υπερηφάνεια και εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που
υπάρχει πολύ ταπείνωση».
«Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη
καλώς ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα
εις τα σφάλματα και ελαττώματά του».
«Η εμπιστοσύνη στον θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή
που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του θεού εκεί που χρειάζονται και την ώρα που
χρειάζονται».
«Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή
διάθεση που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας και την συναίσθηση
της αμαρτωλότητάς μας. Όλα τα άλλα μας δίνει εκείνος».
«Στον ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα,
αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Μόνο έτσι, βαδίζοντας «χαμηλά», χωράει από την
στενή πύλη του παραδείσου».
«Στην εποχή μας, δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη και
γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες. Έτσι, επόμενο είναι να στερούμαστε τα θαύματα,
γιατί το θαύμα ζείται και δεν εξηγείται».
«Μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η αυτοπεποίθηση
είναι εμπόδιο στη Θεία Χάρη. Όταν αναθέτουμε τα πάντα στο Θεό, αυτός
«υποχρεώνεται» να μας βοηθήσει».
«Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η υπερηφάνεια, η οποία μας
μετέφερε από τον παράδεισο στη γη και από τη γη προσπαθεί να μας πάει στην
κόλαση».
«Εάν θέλεις να «πιάσεις» τον Θεό, για να σε ακούσει, όταν
προσευχηθείς, γύρισε το κουμπί στη ταπείνωση, γιατί σ’αυτήν την συχνότητα
εργάζεται ο Θεός».
«Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Θεού, και όπου
υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει, όσο πικρό κι αν είναι,
θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή».
«Φροντίστε να γεμίσετε τη κασέτα της καρδιά σας τώρα που
είστε νέοι. Γιατί αλλιώς, όταν γεράσετε, ανάμεσα από βυζαντινή μουσική θ’
ακούγονται και μπουζούκια».
