Απαντήσεις, απο τον Άγιο Παΐσιο

Η φαγωμάρα των Ελλήνων

Οι Τούρκοι μόνοι τους δεν μπορούσαν να φάνε τους Έλληνες, αν οι Έλληνες δεν ήταν φαγωμένοι μεταξύ τους.

Άμυνα κατά του Διαβόλου

Να κλείνετε τις πόρτες και τα παράθυρα να μην μπαίνει απ' εκεί ο Διάβολος. Εκεί είναι τα αδύνατα σημεία. Εάν αφήσεις μια σχισμή, μπορεί να μπει και να σου κάνει ζημιά. Εγώ αγωνίζομαι όλο το εικοσιτετράωρο, για να κλείσω όλες τις πόρτες του Σατανά («πόρτες και παράθυρα» είναι οι αισθήσεις).

Η ευχή αγιάζει

Όταν η νοικοκυρά λέει την ευχή, κάνοντας τις δουλειές του σπιτιού, όλα αγιάζονται. Και το φαγητό της και αυτοί που τρώνε το φαγητό της.

Πρόσκληση από τον πάπα

Αμερικανίδα καθηγήτρια διαβίβασε σε Ορθόδοξο κληρικό την επιθυμία του πάπα να προσκαλέσει τον Γέροντα Παΐσιο και Γέροντα Πορφύριο να πάνε στο Βατικανό. Η απάντηση και των δύο ήταν η εξής:

Όχι δεν μπορούμε να πάμε.

Διότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ό Πάπας δεν είναι έτοιμοι. Έχουν πολύ εγωισμό. Όχι μόνο θέλουν να μας υποτάξουν, αλλά και δεν πιστεύουν ότι έχουμε την αλήθεια εμείς. Δεν χρειάζεται να πάμε. Καλύτερα θα βοηθήσουμε την υπόθεση με την προσευχή μας.

Δεν αγιάζονται όλα

Μόνον αυτά που δέχονται αγιασμό, αυτά μόνο αγιάζονται. Όπως το νερό, δέχεται αγιασμό και γίνεται Αγιασμός τα ούρα δεν δέχονται αγιασμό. Η πέτρα με θαύμα γίνεται ψωμί. Η ακαθαρσία δεν δέχεται αγιασμό.

Η μάχαιρα τον Προφήτη Ηλία

Γέροντα, το απολυτίκιο του Προφ. Ηλία λέει ότι είναι ο «δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας Χριστού». Θα έρθει ο Προφήτης Ηλίας στη γη;

Ο Προφήτης Ηλίας τροχάει τώρα τη μάχαιρα. Πρώτα θα αρχίσει από τους Πατριάρχες, Δεσποτάδες, παπάδες, μοναχούς.

Οι μιναρέδες της Πόλης

- Γέροντα, είπατε ότι θα πάρουμε την Πόλη. Τι θα γίνουν οι μιναρέδες της; Θα τους γκρεμίσουμε; Θα γίνουν καμπαναριά;

- Γέροντας (χαμογελώντας):Όχι! θα γίνουν στύλοι για τους Στυλίτες και θα κρέμονται τα κομποσχοίνια μέχρι κάτω!

Κώλυμα ιεροσύνης

- Γέροντα, αφού η εξομολόγηση τα σβήνει όλα, τότε γιατί αυτός που κάνει μεγάλη σαρκική αμαρτία δε μπορεί να γίνει ιερέας;

- (Εκείνη τη στιγμή ο γέροντας έτυχε να κρατάει δύο ανοξείδωτα κύπελλα που κερνούσε νερό στους προσκυνητές). Δε μου λες, αν το κύπελλο σπάσει και το ηλεκτροκολλήσω τότε δε θα γίνει γερό;

- Ναι, και μάλιστα πιο γερό από ότι ήταν πριν.

Τότε, να που το ένα με την κόλληση έγινε πολύ γερό, ενώ το άλλο, που δεν έχει κόλληση, δεν είναι μεν τόσο γερό, αλλά είναι απείραχτο. Όταν έλθει ό Βασιλιάς, με ποιο ποτήρι θα του δώσουμε να πιει νερό;

- Με το δεύτερο, το απείραχτο, που δεν έχει κολληθεί.

- Ε, για αυτό κάνουμε ιερείς εκείνους, που δεν έκαναν αμαρτία ασχέτως εάν δεν είναι τόσο θερμοί, όσο εκείνοι που έκαναν αμαρτία.

Η μαύρη γραμμή της πιστωτικής κάρτας

-Γέροντα, είναι κακό να έχει κανείς πιστωτικές κάρτες; (Ό Γέροντας, αφού εξέτασε την κάρτα, απάντησε): 

Όχι ευλογημένε, δεν είναι σφράγισμα αυτό. Άλλα βλέπεις αυτή τη μαύρη γραμμή κάτω από το όνομα; Σου αρέσει να φοράς πένθος χωρίς να έχεις κηδεία;

Τα ονόματα αυτών που δεν γιορτάζουν

Γέροντα, πότε γιορτάζουμε; Όταν γεννηθήκαμε ή όταν βαφτισθήκαμε;

Γιορτάζουμε, όταν γιορτάζει ό άγιος μας, το όνομα του οποίου πήραμε στο βάπτισμα.

Τότε, τι γίνεται με όσους έχουν ονόματα, που δεν είναι ονόματα αγίων;

Όσων ανθρώπων τα ονόματα δεν εορτάζουν, αυτοί είναι υποχρεωμένοι να αγιάσουν!

Το τηλέφωνο του Γέροντα

Ό Γέροντας έδωσε δώρο ένα κομποσχοίνι σε κάποιον προσκυνητή λέγοντας:

Είναι το τηλέφωνο σου. Όταν είναι ανάγκη θα παίρνεις τηλέφωνο με αυτό!

Να μη βιαζόμαστε στα πνευματικά

Γέροντα, τι θα γίνει με εμένα, δε βλέπω προκοπή.

Εσύ σήμερα φύτεψες την κληματαριά και θέλεις αμέσως να πιεις κρασί. Πρέπει να περιμένεις, να βγει το σταφύλι, να ωριμάσει, να το ραντίσεις, να το κόψεις, να το πατήσεις, να το βάλεις στο βαρέλι, να γίνει καλό κρασί και μετά να πιεις. Μη βιάζεσαι λοιπόν. Ακόμα είσαι αρχάριος. Βρε παιδί μου, ζαλίζεσαι έτσι και, ενώ το στομάχι σου δεν μπορεί να χωνέψει το γάλα, πάς να φας μπριζόλα!

Τα παιδιά που δε θηλάζουν

Τα παιδιά που δε θηλάζουν και δε μεγαλώνουν στην αγκαλιά της μάνας τους, γίνονται βλαμμένα, δε στέκουν σταθερά στη ζωή τους και όταν μεγαλώσουν μετά το μπουκάλι του γάλακτος, πιάνουν το μπουκάλι της μπύρας.

Οι πονηριές της Τουρκίας

Η Τουρκία είναι σαν την αλεπού. Όλο πονηριές κάνει. Όταν καταλάβει ότι έχουν στήσει δόκανα για να την πιάσουν, αρχίζει να πηδάει και με τα τέσσερα πόδια κι έτσι πιάνεται και με τα τέσσερα. Αυτό θα πάθει και η Τουρκία.

Το «φουστάνι» της Παναγίας

Παππούλη, πως να σωθώ; Να πιαστείς από το φουστάνι της Παναγίας. Δηλαδή, με απόλυτη εμπιστοσύνη, όπως αυτή που έχει ένα παιδάκι στη μάνα του.

Η εγκράτεια των νέων

Τη γενετήσια ορμή πρέπει να τη βάζουμε στο ψυγείο μέχρι το γάμο και να κάνουμε τίμιο αγώνα ενώπιον του Θεού, για την αγάπη του Θεού. Και μόνο έτσι θα βρούμε λύση στο πρόβλημα αυτό.

Η πραγματική αγάπη είναι άσχημη

Αν έχεις κοπέλα και λες ότι την αγαπάς, για να δεις αν πραγματικά την αγαπάς, φαντάσου το πρόσωπο της καμένο και παραμορφωμένο σε μια άμορφη και άσχημη μάζα. Αν βλέποντας το άσχημο πρόσωπο συνεχίζεις να την αγαπάς το ίδιο, όπως πριν, τότε να είσαι σίγουρος ότι την αγαπάς αληθινά.

Να μην τρέχουμε στο Θεό οριζόντια αλλά κάθετα

(Παρατήρηση του Γέροντα σε γνωστό του που ασχολιόταν πολύ με το τρέξιμο).

Να μην τρέχουμε οριζόντια, αλλά κάθετα προς το Θεό!

Η «πολυγλωσσία» τον Γέροντα

Μια παρέα αλλοδαπών, ένας Άγγλος, ένας Ιταλός και ένας Γάλλος, επισκέφθηκε το Γέροντα. Κάποιος Έλληνας γλωσσομαθής προσφέρθηκε να κάνει το διερμηνέα. Ό Γέροντας του είπε ότι δε χρειάζεται.

- Τους πήρε σε μια γωνιά έξω από την αυλή του και άρχισε να συνομιλεί μαζί τους. Μίλησε αρκετή ώρα. Επιστρέφοντας είπε στο «διερμηνέα».

Τα είπαμε, τα είπαμε μ' αυτούς! Εγώ τους μιλούσα στα Ελληνικά. Αυτοί καταλάβαιναν στη γλώσσα τους και έτσι συνεννοηθήκαμε!

Τι τον θέλεις τον Παΐσιο;

Ένας νεαρός ρώτησε το Γέροντα ποιος ήταν ό Γέρων Παΐσιος και πήρε την εξής απάντηση:

Τι τον θέλεις τον Παΐσιο; Σαν πολλή αξία του δώσατε. Τον Παΐσιο ό ένας, τον Παΐσιο ό άλλος... Παρατάτε τον, μην του δίνετε καμία σημασία...

Να προσέχουμε τους φίλους μας

Μια μέρα δύο φίλοι πήγαιναν βόλτα. Ό ένας είχε κουστούμι και ήταν καθαρός. Ό άλλος φορούσε παλιόρουχα και ήταν λερωμένος.

Σε κάποιο σημείο συνάντησαν λάσπη. Τότε ό λερωμένος πήρε λάσπη και λέρωσε τον άλλο που ήταν καθαρός.

Ό κακός άνθρωπος θέλει και οι ενάρετοι να γίνουν σαν κι αυτόν, δηλαδή κακοί. Γι' αυτό να προσέχετε στη ζωή σας και να διαλέγετε ως φίλους σας τους ενάρετους.

Οι Ευαγγελικοί δεν έχουν πνεύμα αλλά οινόπνευμα

Κάποια παρέα πιστών σύχναζε σε καφενείο, όπου επίσης σύχναζε και κάποιος ευαγγελικός που τους ενοχλούσε με τις θεωρίες του. Είπαν στο Γέροντα:

Γέροντα, στο καφενείο που πάμε έχουμε πρόβλημα.

Τι; Έρχεται ένας ευαγγελικός και μας λέει διάφορα. Πίνει αυτός;

Πίνει Γέροντα. Μπύρες και άλλα ποτά.

Να του μεταφέρετε ότι ένας Γέροντας είπε πως εσείς οι Ευαγγελικοί δεν έχετε μέσα σας πνεύμα, αλλά οινόπνευμα...

Ό νέος που ήθελε να βρει γυναίκα

Γέροντα, θέλω να με βοηθήσετε. Θέλω να βρω γυναίκα να παντρευτώ.

Τι θέλεις να κάνω δηλαδή; Εσείς από μοναχό θα με καταντήσετε προξενητή...

Η αγάπη δεν πουλιέται στα σούπερ μάρκετ

η γυναίκα έχει λιγότερη λογική και περισσότερη καρδιά. Ό άντρας έχει περισσότερη λογική και λιγότερη καρδιά. Το ευαγγέλιο μόνο τη γυναίκα λέει «πόρνη» και όχι τον άντρα, διότι η γυναίκα στον έρωτα δίνει και την καρδιά της, ενώ ό άντρας δίνει μόνο το σώμα του, συνήθως για να ικανοποιήσει τις ορμές του. Η γυναίκα θέλει αγάπη και πρέπει να της δίνουμε αγάπη. Ό άντρας πρέπει να δίνει αγάπη στη γυναίκα του, γιατί τα σούπερ-μάρκετ δεν πουλάνε αγάπη.

Πουλιά του κλούβιου και πουλιά του κλαδιού

Υπάρχουν πουλιά του κλούβιου και πουλιά του κλαδιού. Κάποιοι μοναχοί μοιάζουν με τα πουλιά του κλούβιου και επιζητούν τα μοναστήρια (κοινόβια), ενώ άλλοι μοιάζουν με τα πουλιά του κλαδιού και επιζητούν μια ελεύθερη ζωή στην έρημο. Εκεί, βέβαια, υπόκεινται σε περισσότερους πειρασμούς.

Χωρίς το τούβλο σωριάζεται ό τρούλος

Εσύ εξομολογείσαι, εκκλησιάζεσαι;

Εγώ, πάτερ, αυτά τα θεωρώ τυπικά πράγματα.

Α, όχι! Αυτά είναι όπως το κεντρικό τούβλο του τρούλου, το κλειδί! Έτσι και το αφαιρέσεις, όλος ό τρούλος σωριάζεται.

Η δύναμη τον Διαβόλου

Με το μικρότερο ταγκαλάκι (=διαβολάκι) δεν μπορούν να τα βγάλουν διακόσιοι δικηγόροι.

Ενόχληση από λογισμούς.

- Γέροντα, με ενοχλούν οί λογισμοί! Άσε το σκύλο να γαβγίζει!

Ό Γέροντας και το αγριογούρουνο

Μια φορά ένα αγριογούρουνο πήγε κοντά του. Ό Γέροντας το χάιδεψε κι αυτό έφυγε. Κάποιος τον ρώτησε:

-Γέροντα, τι κάνεις εκεί;

-Ήρθε το καημένο να με ευχαριστήσει. Δε θα ζούσε από τις σφαίρες των κυνηγών, αλλά προσευχήθηκα να αστοχήσουν και έτσι ζει.

Το «ψυγείο» του Γέροντα

Κοντά στην καλύβα του Γέροντα κάτι κοκκίνιζε κάτω από ένα θάμνο. Ένας προσκυνητής ρώτησε με περιέργεια τι είναι αυτό γέροντα; Αυτό; Είναι το «ψυγείο» μου! (Ήταν καλοκαίρι και είχε βάλει εκεί τις ντομάτες για να είναι δροσερές!).

Ο εγωισμός είναι σαν το στενό ρούχο

Η ταπείνωση είναι η βάση όλων των αρετών. Θαύμα είναι η υπέρβαση των νόμων της φύσεως. Ό εγωισμός είναι πάθος που δύσκολα αποβάλλει ό άνθρωπος. Είναι σαν ένα στενό ρούχο που φοράει ό άνθρωπος και το βγάζει με μεγάλη δυσκολία, γιατί του είναι πολύ στενό.

Ο πνευματικός τουρισμός

Γέροντα, πείτε μας για τις πνευματικές σας εμπειρίες

Γιατί, βρε παιδί μου, να σας πω; Για να αυξήσουμε τον πνευματικό τουρισμό του τόπου;

Το κόψιμο του τσιγάρου με στραγάλια

Για να κόψεις το τσιγάρο πρέπει να κάνεις πολλή προσευχή. Επίσης να γεμίσεις στραγάλια ένα άδειο πακέτο και κάθε φορά που θα αισθάνεσαι την ανάγκη να καπνίσεις, να βάζεις ένα στραγάλι στο στόμα σου.

Η κοίμηση του Γέροντα

Στις 12 Ιουλίου (νέο ημερολόγιο) του 1994, Στις 11.30 τη νύχτα, την ησυχία τάραξε μια δυνατή βροντή! Κατόπιν με συνεχείς αστραπές φωτιζόταν όλο το Άγιο Όρος. Το απόγευμα έγινε γνωστό ότι ό Γέροντας είχε περάσει στην αιωνιότητα.

Ο Γέροντας διορθώνει τα ορθογραφικά λάθη

Όταν γινόταν η εκτύπωση του βιβλίου του ιερομόναχου Χριστοδούλου Αγιορείτου με τον τίτλο «Ό Γέρων Παΐσιος» έγινε το έξης: Ενώ είχε τελειώσει η εκτύπωση και ετοιμαζόταν το εξώφυλλο, σταμάτησε το εκτυπωτικό μηχάνημα. Έγιναν προσπάθειες, σχεδόν τρεις μέρες, για να διορθωθεί το μηχάνημα, αλλά ήταν αδύνατο. Τότε ό υπεύθυνος ήλεγξε πάλι τον τίτλο του προς εκτύπωση εξωφύλλου και διαπίστωσε ότι από τη λέξη «Παΐσιος» έλειπαν τα δύο διαλυτικά, και έτσι ό τίτλος παρουσιαζόταν «Ό Γέρων Παΐσιος». Όταν διορθώθηκε το λάθος, το μηχάνημα άρχισε να λειτουργεί κανονικά.

Οι ενοχλήσεις από τους Αλβανούς

Γέροντα, οι Αλβανοί μας ενοχλούν.

Όταν μια γίδα θέλει να φάει ξύλο, πάει και ξύνεται στη γκλίτσα του τσοπάνου. Έτσι κάνουν και οι Αλβανοί τώρα. Ας τους. Μην τους λογαριάζεις. Μη τους φοβάσαι.

Η πάλη του Γέροντα με το διαβολάκι

Ό Γέροντας φιλοξένησε κάποιο γνωστό του στην καλύβα. Όταν αυτός σηκώθηκε το πρωί περίμενε το Γέροντα να βγει. Όταν εμφανίσθηκε, τον είδε αναμαλλιασμένο, με το ζωστικό του σακατεμένο, τα μουστάκια του επάνω, τα γένια του ανακατωμένα. Νόμισε πως ήταν έτσι επειδή είχε ταλαιπωρηθεί από την αγρυπνία. Τότε ό Γέροντας στάθηκε στην πόρτα και άρχισε να του μιλάει για έναν αγώνα που είχε όλη τη νύχτα, για έναν πόλεμο με κάποιο ταγκαλάκι.

Ήταν ένα μικρό διαβολάκι δεν ήταν τίποτα σοβαρό. Το έπιασα και του έδωσα και κατάλαβε. Μη φοβάσαι όμως. Έχουμε το Χριστό μαζί μας.

Η Αμερική μοιάζει με κουρελού

Στην Αμερική πήγαν άνθρωποι από διάφορα μέρη. Κουβάλησε ο καθένας το κουρέλι του και έτσι έγινε εκεί μια κουρελού. Η Αμερική είναι σαν τον αργαλειό που αφομοιώνει όλα τα κουρέλια.

Η ΕΟΚ είναι φτιαγμένη από χαλιά

Στην ΕΟΚ οι χώρες που μπαίνουν είναι έτοιμα χαλιά. Τα χαλιά, όσο και να τα ενώσεις, το ένα πάει από δω και το άλλο από κει. "Έτσι μη φοβάσθε για δυσμενείς συνέπειες από την ΕΟΚ. Δεν πρόκειται ποτέ οι χώρες της Ευρώπης να ενωθούν πλήρως ώστε να μας βλάψουν. Στην ΕΟΚ υπάρχουν διαπλεκόμενα συμφέροντα.

ΟΙ Τούρκοι έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι

- Γέροντα, φοβόμαστε τη Μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης.

- Μη φοβάσαι τίποτα. Οι Τούρκοι έχουν τα κόλλυβα στο ζωνάρι τους!

- Τι εννοείτε, Γέροντα;

Όταν κάποιος είναι ετοιμοθάνατος, λέμε στην πατρίδα μου ότι έχει τα κόλλυβα στο ζωνάρι του.

Ο πόλεμος με την Τουρκία

Το 1987 ένας προσκυνητής ρώτησε το Γέροντα, προβληματισμένος, αν θα γινόταν πόλεμος με την Τουρκία.

- Όταν θα δείτε η Ελλάδα να παίρνει την πρεσβεία της από την Τουρκία και η Τουρκία την πρεσβεία της από την Ελλάδα, τότε θα πρέπει να που με: «Ταίς πρεσβείαις της Θεοτόκου, Σώτερ σώσον ημάς».

Η διάλυση της Τουρκίας

- Εγώ δε θα είμαι εδώ, αλλά θα βλέπω από πάνω. Η Τουρκία θα διαμελιστεί σε 3-4 κομμάτια. Ήδη έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Εμείς θα πάρουμε τα δικά μας εδάφη, οι Αρμένιοι τα δικά τους και οι Κούρδοι τα δικά τους. Το Κουρδικό έχει ήδη δρομολογηθεί. Αυτά θα γίνουν όχι τώρα, αλλά σύντομα, όταν θα πάψει αυτή η γενιά που κυβερνάει την Τουρκία και θα αναλάβει νέα γενιά πολιτικών. Τότε θα γίνει ό διαμελισμός της Τουρκίας. Πολύ σύντομα, οι προσευχές που γίνονται κάτω από την επιφάνεια της γης (δηλ. των κρυπτοχριστιανών Ελλήνων της Τουρκίας) θα ανάβονται πάνω στη γη και τα κεράκια που ανάβονται κάτω, θα ανάβονται επάνω.

Διαφορά Ορθόδοξων, Καθολικών και Προτεσταντών

(Πατήρ Πλακίδας): Γέροντα, ποια είναι η διαφορά μεταξύ Ορθόδοξων και Καθολικών; ( Ο Γέροντας έδειξε το κελί του): Το βλέπεις αυτό το κτίριο; 

Το βλέπω. Αν βγάλουμε τη λάσπη που υπάρχει, δεν θα στηρίζονται οι πέτρες μεταξύ τους. Αυτό κάνουν οι Καθολικοί. Έβγαλαν το στήριγμα και αποσταθεροποίησαν το οικοδόμημα της Εκκλησίας.

Τι γίνεται, Γέροντα, με τους Προτεστάντες;

Α! Αυτοί είναι πιο έξυπνοι.

Έβγαλαν και τα πετραδάκια που υπάρχουν και προσπαθούν να σταθεροποιήσουν τις μεγάλες πέτρες μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα οικοδόμημα.

Πολλαπλασιασμός κερασμάτων!

Κάποιος επισκέπτης του Γέροντα πίστευε ότι στην εποχή μας δε γίνονται θαύματα. Ό Γέροντας διέγνωσε τη δυσπιστία του και

του είπε:

- Πάρε αυτό το κουτί και κέρασε τους επισκέπτες. (Οι επισκέπτες ήσαν περίπου 12 και το κουτί είχε τρία γλυκά).

- Μα, Γέροντα...

- Κάνε όπως σου λέω και πάρε και εσύ κέρασμα.

(Πράγματι αφού τους κέρασε όλους πήρε και ό ίδιος. Στο τέλος διαπίστωσε ότι στο κουτί υπήρχαν ακόμη τρία γλυκά).

- Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το Θεό.

Σε διαφορετική συχνότητα

Σε επισκέπτη που είχε μαλώσει με τους γονείς του.

Οι γονείς σου σε αγαπάνε πολύ, αλλά που να συνεννοηθείτε!

Εσύ έχεις το ραδιόφωνο στα ξένα, ό μπαμπάς σου στα λαϊκά, η μαμά σου στην κλασσική, η αδελφή σου άλλου... Ό καθένας είχε τη δική του «συχνότητα». "Αν δε γυρίσετε όλοι σας το κουμπί στην Εκκλησία, δεν πρόκειται να συνεννοηθείτε...

Το λίπασμα της ψυχής

Ένα δέντρο, αν δεν το περιποιούμαστε στη ρίζα του δεν το σκαλίζουμε, δεν το ποτίζουμε, δε μπορεί να καρπίσει και να προοδεύσει. Έτσι και ο άνθρωπος, αν δεν καθαρισθεί και σκαλιστεί μέσα του, να φύγουν οί αμαρτίες και τα πάθη μέσω του πνευματικού, αν δεν θρέψει την ψυχή του με το λίπασμα του λόγου του Θεού και τη χάρη των Μυστηρίων, δεν θα καρπίσει αρετές.

Διάλογος με τους Ιεχωβάδες

Γέροντα, κυνηγάω τους Ιεχωβάδες και τσακώνομαι μαζί τους.

Ε, να έχεις κουράγιο και να αλλάζεις φανέλες, γιατί μ' αυτούς κανείς δε μπορεί να συνεννοηθεί.

Το «τηλέφωνο» του Γέροντα 

Σε επισκέπτη, αφού τελείωσε η συζήτηση τους. Τώρα να πηγαίνεις. Θα πάω μέσα να πάρω... τηλέφωνο...

(Ό Γέροντας δεν είχε τηλέφωνο. Ήθελε να προσευχηθεί).

Τα «κεράσματα» της αγρυπνίας

πριν από κάθε αγρυπνία ό Γέροντας ένιωθε μεγάλη χαρά: Πάμε για πνευματικά εδέσματα!

Η πνευματική βάση

Παιδιά μου, αύτη η ζωή είναι σαν το Γυμνάσιο των παιδιών. Να αγωνιστούμε να πιάσουμε τη βάση.

Γέροντα, η βάση στο Γυμνάσιο είναι 10. Αν πιάσουμε 8,5 τι θα γίνει;

Ε, ευλογημένε! Πιάσε εσύ 8,5 και θα σου ρίξει ό Θεός μια κλωτσιά και θα σε βάλει στον Παράδεισο!!!

Ο Γέροντας είχε τα «μέσα»

Στο στρατό ό Γέροντας πήρε την ειδικότητα του ασυρματιστή.

Μια ειδικότητα που κανονικά •έπρεπε να έχει κανείς δυνατά «μέσα» για να την πάρει. Στην Τρίπόλη οι άλλοι στρατιώτες του έλεγαν:

-Ποιο συνταγματάρχη είχες στο επιτελείο και έγινες ασυρματιστής; Το Θεό!

Ο Γέροντας προτιμούσε τις «φθηνές» θέσεις

Στην Εκκλησία ό Γέροντας, καθόταν πάντοτε στο τελευταίο στασίδι. Κάποιος μοναχός που τον ευλαβείτο του είπε:

Γέροντα γιατί δεν έρχεστε μπροστά;

Εδώ είναι πιο φθηνές οι θέσεις!!!

Η πνευματική γύρη

Όταν είχα έρθει στο Άγιο Όρος, γύριζα στο περιβόλι της Παναγίας, όπως συνήθως όλοι οι αρχάριοι, για να βρω τα αρωματισμένα λουλούδια της Παναγίας-αγίους Γεροντάδες- και να πάρω πνευματική γύρη.

Οι ασυρματιστές του Θεού

Υπάρχουν μοναχοί που έχουν πνευματική τηλεόραση και είναι ασυρματιστές του Θεού.

Η αρετή δεν κρύβεται

Η αρετή δεν κρύβεται, όσο και να θέλει κανείς. Όπως ό ήλιος δεν κρύβεται με το κόσκινο, διότι από τις τρυπούλες θα περάσουν αρκετές ακτίνες.

Η απλή ζωή του Γέροντα

Η ζωή σας πρέπει να είναι απλή. Να μην έχει απαιτήσεις. Να μη ζητάτε όλο ευκολίες.

Κάποτε μου είχε φέρει εδώ ένας Γερμανός κάποιο μηχάνημα που έκοβε το ψωμί φέτες. Μου το δώρισε για ευκολία μου. Του είπα: Μα τι είναι αυτό; Εγώ δεν το χρειάζομαι. Ύστερα δεν έχω και πάν τα ψωμί.

Το διαβατήριο των δοκιμασιών

Τις δοκιμασίες να τις δεχόμαστε με υπομονή, χωρίς στενοχώρια, σαν ευλογία του Θεού. Όταν κάποιος μας αδικεί, πρέπει να χαιρόμαστε και να θεωρούμε αυτόν που μας αδικεί μεγάλο ευεργέτη. Διότι γίνεται αιτία αποταμιεύσεως μας στην άλλη ζωή. Με τις δοκιμασίες που επιτρέπει ό Θεός μας κάνει να ετοιμαζόμαστε για την ουράνια βασιλεία Του, έχοντας στο χέρι του το διαβατήριο των δοκιμασιών.

Επίσκοποι και Όχι δεσποτάδες

Συμβουλή σε ιεροσπουδαστές.

Να φροντίσετε να γίνετε ιερείς και όχι παπάδες. Να γίνετε επίσκοποι και όχι δεσποτάδες. Γιατί άλλο πράγμα είναι ό παπάς και άλλο ό ιερέας, όπως άλλο δεσπότης και άλλο επίσκοπος.

Το ιατρείο του Γέροντα

Σε γιατρό που τον επισκέπτεται συχνά:

Πάλι εδώ είσαι, ρε γιατρέ; Γιατί ήρθες, αφού δε σε κάλεσα; Καλά, αφού ήρθες τώρα, θα αρρωστήσω για να μη φύγεις χωρίς δουλειά! (Έδειξε το κουτί με τα λουκούμια): Αυτό είναι το εξωτερικό ιατρείο το δικό μου! Έχει φάρμακα μέσα. Πάρε ένα. Έχεις εσύ τόσο γλυκά φάρμακα;

Όχι καλογερομάχο πνευματικό

Το βασικότερο θέμα του αρχαρίου είναι να βρει ένα φιλομόναχο πνευματικό, ενώ βρίσκεται ακόμα στον κόσμο, διότι οι περισσότεροι πνευματικοί της εποχής μας είναι καλογερομάχοι και ποικιλοτρόπως βάλλουν κατά του Μοναχισμού).

Η υπερηφάνεια μουρνταρεύει τις αρετές

Εκείνοι που εργάζονται με τον Χριστό αλλά με υπερηφάνεια μουρνταρεύουν (βρωμίζουν) τις αρετές τους, όπως μουρνταρεύονται τα τηγανητά αυγά, όταν πέσει λίγη κουτσουλιά, που είναι για πέταμα μαζί με το τηγάνι.

Η αξία της καλοσύνης

Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά, σαν το λάδι τη σκουριασμένη κλειδαριά.

Με ευλάβεια στο Συναξάρι

Όταν ακούμε το Συναξάρι των αγίων «Τη αύτη ημέρα μνήμη του Άγιου...», να στεκόμαστε όρθιοι με ευλάβεια, όπως οι στρατιώτες στέκονται προσοχή όταν διαβάζονται τα ονόματα των ηρωικώς πεσόντων συναδέλφων τους.

Πόσα κομποσχοίνια;

Γέροντα, πόσα κομποσχοίνια είναι καλά να κάνει κανείς;

Άλλος γεωργός από δέκα στρέμματα που σπέρνει βγάζει πέντε χιλιάδες κιλά σιτάρι και άλλος από πενήντα στρέμματα δεν βγάζει ούτε και το σπόρο που έριξε• του μένει και η κούραση , του χεριού από το αλέτρι...

Τα μαθηματικά του Θεού

Στο Θεό άριστα είναι όλα: και το δέκα των πέντε ταλάντων και το τέσσερα των δύο και το δύο του ενός ταλάντου. Η θεία δικαιοσύνη έχει άλλους μαθηματικούς ορούς και το ένα και ένα άλλοτε κάνουν δύο άλλοτε δύο εκατομμύρια...

Μπορεί να δει κανείς την Παναγία;

Γέροντα, υπάρχουν σήμερα άγιοι που να έχουν δει την Πανάγια;

(Κοίταξε την αδελφή και είπε χαμογελώντας). Γιατί, είναι δύσκολο;

Ο Γέροντας έκρυβε τις αρετές του

Ο παπα-Τύχων ήταν πολύ λιτοδίαιτος και ολιγαρκής, αφού ένα Αποστολιάτικο σύκο το έκοβε στα δύο και το έτρωγε δύο φορές. Μου έλεγε:

Πά-πά-πά, παιδί μου! Αυτό είναι πολύ μεγάλο!

Ενώ εγώ για να χορτάσω έπρεπε να φάω ένα κιλό!

Η υγεία του Γέροντα

Πως πάτε με την υγεία σας Γέροντα;

Ε, καλά... Τώρα μου παρουσιάσθηκαν και κάτι άλλα. Όλα χρειάζονται. Πως να πάω πάνω με άδεια χέρια;

Πως πάς με τα μάτια σου, Γέροντα; Φοράς γυαλιά;

Ε, όλα εδώ θα μείνουν. Και τα μάτια και τα γυαλιά και τα συκώτια και τα πνευμόνια...

Τα συναξάρια έχουν βιταμίνες

Για τη συγκέντρωση σου γενικά, και ιδίως στην προσευχή, καθώς και για την τόνωση της ψυχής σου, είναι απαραίτητη η μελέτη της Κ. Διαθήκης και τα βοηθητικά βιβλία των αγίων Πατέρων... Τα Συναξάρια πολύ βοηθούν, διότι βρίσκει κανείς σ ` αυτά ότι είδους βιταμίνες έχει ανάγκη η ψυχή του. Καλό είναι το συναξάρι της ημέρας.

Όποιος προλάβει

Γέροντα, ποιος πρέπει να κάνει τις δουλειές του σπιτιού;  Η γυναίκα ή ό άντρας;

Όποιος προλάβει πρώτος...Αυτός θα έχει και το μεγαλύτερο μισθό.

Ο Χριστός θα βρίσκει οργωμένο χωράφι

Γέροντα, σήμερα ό Διάβολος οργώνει όλη τη γη και τα φέρνει όλα άνω κάτω. τι θα γίνει;

Μην ανησυχείς, βρε λεβέντη.

Ο Χριστός θα βρίσκει έτοιμο οργωμένο χωράφι και θα σπέρνει χωρίς κόπο.

Οι άγιοι δεν είναι κορόιδα

Γέροντα, με όλα αυτά που κάνουν οι άγιοι, όταν ζουν, δεν φοβούνται να μην πέσουν σε υπερηφάνεια;

Τι τους περάσατε τους αγίους, για κορόιδα; Να υπερηφανευτούν

και να χάσουν τη χάρη και να μείνουν μόνο με τις ανθρώπινες δικές τους δυνάμεις;

Οι Προτεστάντες είναι ορφανοί

Σε Προτεστάντη πάστορα που αμφέβαλε για την αξία των αγίων. - Θα σου πω κάτι, δε θέλω όμως να με παρεξηγήσεις, επειδή δεν το λέω από υπερηφάνεια, αλλά από ταπείνωση και αγάπη. Εμείς έχουμε την Παναγία ως μητέρα μας, ενώ εσείς είστε σαν ορφανά δίχως μητέρα, γιατί δεν τη δέχεστε.

Τα φάρμακα μπαλώνουν τρύπες

Δεν παίρνω φάρμακα, όχι γιατί τα περιφρονώ, αλλά γιατί έχω καταλάβει καλά ότι με ένα φάρμακο μπαλώνεις μια τρύπα, αυτό όμως σου ανοίγει μία άλλη. Έτσι έχεις συνέχεια δουλειά χωρίς τελειωμό.

Η ψαλτική να είναι απλή

Η βυζαντινή μουσική δεν επιδέχεται στολίδια και επίδειξη. Όταν κάποιος ψέλνει ανεπιτήδευτα, χωρίς επιδείξεις, έχει μια φυσική ομορφιά και μοιάζει σαν μια γυναίκα που ο Θεός της έχει δώσει φυσική ομορφιά. Όταν, όμως, προσπαθεί να προκαλέσει ακουστική εντύπωση με διάφορα τεχνάσματα, περίτεχνα ισοκρατήματα, τότε μοιάζει σαν μια γυναίκα άσχημη, η οποία με κραγιόν, δαχτυλίδια, σκουλαρίκια και ένα σωρό άλλα, προσπαθεί να δείξει ότι είναι όμορφη. Όμως, μ' αυτόν τον τρόπο, το μόνο που πετυχαίνει είναι να κάνει τον άλλο να αηδιάζει.

Για όσους δεν θέλουν να πάνε στο στρατό

Για τους νέους που δε θέλουν να πάνε στο στρατό λόγω της καλοπέρασης:

Ευλογημένοι, στον πόλεμο του 1940, στο μέτωπο, οι Έλληνες μάλωναν μεταξύ τους για το ποιος θα πάει μπροστά στην πρώτη γραμμή. Οι νέοι τότε τραβούσαν τους μεσήλικες πίσω και τους έλεγαν:Πηγαίνετε εσείς πίσω, γιατί έχετε οικογένεια και παιδιά και αφήστε εμάς μπροστά.

Εσείς λέτε πως δυσκολεύεστε και δεν θέλετε να πάτε να υπηρετήσετε!

Στα γεράματα κρυώνουμε εύκολα

Όσο κανείς είναι νέος, πρέπει να αγωνίζεται, διότι, όσο γερνά, δε μπορεί να κάνει τίποτα. Τότε, στα γεράματα, τον πειράζει ακόμα και το ρεύμα που δημιουργείται από την κλειδαρότρυπα!

Ο γιατρός του Γέροντα

Ο δικός μου ο γιατρός είναι στη Δράμα και είναι κτηνίατρος.

Τα αυθάδη παιδιά δέχονται δαιμονικές επιδράσει; 

Τα παιδιά πρέπει να προσέχουν πάρα πολύ το θέμα του σεβασμοί προς τους γονείς. "Όταν τα παιδιά αντί μιλούν και ασεβούν, γίνονται πρώτον αιτία να φύγει η χάρη από αυτά και δεύτερον γίνονται δεκτικά των δαιμονικών επιδράσεων και ενεργειών.

Η αιτία των ψυχοσωματικών ανωμαλιών των νέων

Η μαλθακότητα των σημερινών νέων είναι μία από τις κύριες αιτίες των ψυχοσωματικών ανωμαλιών

Οι αντιλέγοντες έχουν γέροντα τον Διάβολο

Γέροντα, πως γίνεται μερικοί σε κάθε λόγο να βρίσκουν αντίλογο;

Ω, Είναι φοβερό να συζητάς με έναν άνθρωπο που συνήθισε να δικαιολογείται! Είναι σαν να μιλάς με έναν δαιμονισμένο! "Όσοι δικαιολογούνται -ο Θεός να με συγχωρέσει- έχουν γέροντα το Διάβολο. Είναι βασανισμένοι άνθρωποι. Δεν έχουν μέσα τους ειρήνη. Το έχουν κάνει επιστήμη αυτό.

Να μη δίνουμε τον τουρβά μας σε άλλους

Γέροντα, μερικές φορές, Όχι μόνο δυσκολεύομαι να δεχθώ την αδικία, αλλά μετατοπίζω την ευθύνη της πτώσεως μου σε άλλον.

Εσύ, όχι μόνο δεν σηκώνεις από αγάπη τον τουρβά του άλλου, αλλά θέλεις να δώσεις και τον δικό σου βαρύ τουρβά, όχι μόνο στον υγιή, αλλά και στον φιλάσθενο. Χρειάζεται να αποκτήσεις πνευματική παλικαριά, για να παίρνεις επάνω σου όλη την ευθύνη της αμαρτίας σου.

Το ατέλειωτο εργόχειρο της μετάνοιας

Η μετάνοια για τον αγωνιζόμενο είναι ένα εργόχειρο που δεν τελειώνει ποτέ. Τους πεθαμένους τους κλαίνε, τους θάβουν, τους ξεχνούν. Τις αμαρτίες θα τις κλαίμε συνέχεια, μέχρι να πεθάνουμε.

Τα καυσαέρια της υπερηφάνειας

Όποιος έχει πολλή υπερηφάνεια είναι σκοτισμένος. Το μυαλό του είναι ανταριασμένο, είναι σαν να έχει καυσαέρια.

Ο καλύτερος πολύτεκνος

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος πολύτεκνος είναι ό άνθρωπος που αναγεννήθηκε πνευματικά και βοηθάει για την πνευματική αναγέννηση των παιδιών όλου του κόσμου, για να εξασφαλίσουν τις ψυχές τους στον Παράδεισο.

Η ανατροφή του παιδιού

Η ανατροφή του παιδιού αρχίζει από την εγκυμοσύνη. Αν η μητέρα που κυοφορεί συγχύζεται και στενοχωριέται, το έμβρυο μέσα στην κοιλιά της ταράζεται. Ενώ όταν η μάνα προσεύχεται και ζει πνευματικά, το παιδάκι στην κοιλιά της μάνας αγιάζεται.

Όταν η μάνα δεν θέλει το παιδί

Όταν η γυναίκα που είναι έγκυος δε θέλει το παιδί, αυτό, πολλές φορές το καταλαβαίνει, τυλίγεται με τον ομφάλιο λώρο και πεθαίνει.

Προσευχή πριν το φαγητό

(Ο Γέροντας θυμάται τα παιδικά του χρόνια).

Στο τραπέζι καθόμασταν όλοι μαζί. Κάναμε πρώτα προσευχή και υστέρα αρχίζαμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει, πριν ευλογηθεί το τραπέζι, λέγαμε: «αυτός πόρνευσε». Την έλλειψη εγκράτειας την θεωρούσαμε πορνεία. Είναι διάλυση της οικογενείας να έρχεται ο καθένας στο σπίτι, οποία ώρα θέλει, και να τρώει μόνος του χωρίς να υπάρχει λόγος.

Το διαβατήριο του Παραδείσου

Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι.

Κτήματα στον ουρανό

Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον ουρανό .Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξει από μία δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώσει και τόκο.

Το ξεπέρασμα του πόνου

Γέροντα, τι χρειάζεται για να ξεπεράσεις τον πόνο;

παλικαριά, βία χρειάζεται. Και τον ανυπόφορο πόνο πως τον αντιμετωπίζει κανείς;

Αν είναι κοσμικός, με το τραγούδι, αν είναι πνευματικός άνθρωπος με την ψαλμωδία..

Άνοιξε τα φτερά σου κ πέτα ελεύθερος

Μια φορά κι έναν καιρό, εκεί που περπατούσε μες στο δάσος ένας άνθρωπος βρήκε ένα μικρό αετό.

 Τον πήρε σπίτι του και τον έβαλε στο κοτέτσι του όπου σύντομα έμαθε να τρώει και να συμπεριφέρεται σαν τα κοτόπουλα. 

Μια μέρα ένας φυσιοδίφης που περνούσε από κει, ρώτησε τον ιδιοκτήτη γιατί είχε αναγκάσει τον αετό, το βασιλιά των πουλιών, να ζει στο κοτέτσι μαζί με τα κοτόπουλα. «Αφού του έδωσα να φάει ό,τι τρώνε οι κότες και τον εκπαίδευσα σαν κοτόπουλο, δεν έμαθε ποτέ να πετάει», απάντησε ο ιδιοκτήτης. «Φέρεται σαν κοτόπουλο κι έχει πάψει να είναι αετός». 

«Κι όμως» επέμεινε ο φυσιοδίφης «έχει ακόμα καρδιά αετού και σίγουρα μπορεί να μάθει να πετάει».

Αφού το κουβέντιασαν καλά, οι δυο άντρες συμφώνησαν να δουν αν αυτό ήταν δυνατό. 

Ο φυσιοδίφης έπιασε μαλακά τον αετό στα χέρια του και του είπε: «Ανήκεις στον ουρανό κι όχι στη γη. Άπλωσε τα φτερά σου και πέτα». Ο αετός όμως είχε μπερδευτεί∙ δεν ήξερε ποιος ήταν και βλέποντας τα κοτόπουλα να τρώνε πήδησε κάτω για να πάει μαζί τους. Χωρίς να χάσει το θάρρος του ο φυσιοδίφης πήρε την άλλη μέρα τον αετό ψηλά στη στέγη του σπιτιού και τον παρακίνησε και πάλι λέγοντας: «Είσαι αετός. 

Ανήκεις στον ουρανό όσο και στη γη. Άπλωσε τα φτερά σου και πέτα».

Ο αετός κοίταξε γύρω του, κοίταξε το κοτέτσι και μετά τον ουρανό. Δεν πέταξε όμως. Τότε ο φυσιοδίφης τον σήκωσε ψηλά ίσια προς τον ήλιο κι ο αετός άρχισε ξαφνικά να τρέμει και ν’ ανοίγει αργά τα φτερά του. 

Τελικά βγάζοντας μια θριαμβευτική κραυγή όρμησε προς τον ουρανό. Ίσως ο αετός να θυμάται πάντα τα κοτόπουλα με νοσταλγία. Ίσως να ξαναγυρίζει κάπου κάπου για επίσκεψη στο κοτέτσι. Αλλά απ’ ότι ξέρουμε ποτέ δεν ξαναγύρισε να ζήσει σαν κοτόπουλο. Ήταν αετός παρ’ όλο που μεγάλωσε και εξημερώθηκε σαν κοτόπουλο».

James Aggrey, “The Parable of the Eagle”

Ο κάθε άνθρωπος έχει ένα ψυχολογικό σενάριο και ζει μέσα σε μια κουλτούρα που έχει σενάρια.

 Το ψυχολογικό σενάριο έχει τις ρίζες του σε μηνύματα που παίρνει ένα παιδί από τους γονείς του και που μπορεί να είναι δημιουργικά, καταστροφικά, ή μη παραγωγικά και επηρεάζει τις ψυχολογικές θέσεις που παίρνει το παιδί απέναντι στον εαυτό του και στους άλλους. 

Όταν τα μηνύματα του σεναρίου δεν είναι ανάλογα με τις πραγματικές δυνατότητες του παιδιού ή περιφρονούν την επιθυμία του για επιβίωση γίνονται παθογόνα.

Μερικά σενάρια έχουν την ιδιότητα να δίνουν στο άτομο μιαν αρκετά ρεαλιστική ιδέα για τις διάφορες χρήσεις των ταλέντων του στην κοινωνία. Άλλα αντίθετα οδηγούν λανθασμένα το άτομο να ακολουθήσει ένα άστρο που διαλέχτηκε χωρίς ρεαλισμό ή και με μνησικακία. 

Άλλα πάλι σενάρια προγραμματίζουν το παιδί για την καταστροφή, για ένα τραγικό τέλος.

Οι περισσότεροι άνθρωποι παίζουν ρόλους κάποια στιγμή και φοράνε μάσκες με κάποιον τρόπο. Αν συνειδητοποιήσουν ότι κάνουν παράσταση, αυτή η συνείδηση τους δίνει μια κάποια ελευθερία να απορρίπτουν τους ψεύτικους ρόλους. 

Μπορεί κανείς να εγκαταλείψει το παίξιμο ρόλων προς όφελος της αυθεντικότητας. 

Οι άνθρωποι, που έχουν συνειδητοποιήσει τα σενάρια που διαδραματίστηκαν για κείνους, μπορούν να καθορίσουν αυτοί πια το σχέδιο της ζωής τους και να ξαναγράψουν το δικό τους θεατρικό έργο σύμφωνα με τη μοναδικότητά τους. 

Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να έρθουν σε επαφή με τους αληθινούς εαυτούς τους και να δώσουν μια νέα κατεύθυνση στην ανάγκη τους να ζούνε τη ζωή μέσα από ένα ειδικό πλαίσιο.

Για πολλούς αυτό δεν είναι εύκολο. Στην πραγματικότητα είναι συχνά οδυνηρό και χρειάζεται πολλή δουλειά. Μόνο εκείνοι όμως, που σαν τον αετό αποφασίζουν να ξαναβρούν τις πραγματικές τους δυνατότητες, μπορούν να πάψουν να βλέπουν τον εαυτό τους σαν κάτι που δεν είναι και να κερδίσουν την ζωή τους.

«Γεννήθηκες για να κερδίσεις» των συγγραφέων Μουριελ Τζαίημς, Ντοροθυ Τζανκγουωρντ, Εκδόσεις Γλάρος 1980

Η εν Χριστώ ζωή

Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Ο πραγματικά σοφός άνθρωπος

Σοφία είναι το να ζει κανείς με ευαγγελική «ευταξία», με ευαγγελική «ακρίβεια». Αφροσύνη πάλι είναι το να ζει κάποιος διασκεδάζοντας ατάκτως, αναλώνοντας την ψυχή του σε αμαρτίες και πάθη.

Σοφός εκείνος πού χτίζει το οικοδόμημα της ψυχής του στην τήρηση των ιερών εντολών του Ευαγγελίου. Άφρων είναι εκείνος πού πράττει το αντίθετο.

Γιατί όλα όσα οικοδομούνται επάνω στον Ιησού Χριστό αντέχουν σε όλες τις καταιγίδες και φουρτούνες και στα δεινά των πειρασμών, της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου. Ότι πάλι οικοδομείται δίχως Χριστό και ερήμην του Χριστού και ενάντια στον Χριστό, εύκολα καταρρέει και συντρίβεται μόλις φανούν οι φουρτούνες των πειρασμών, των αμαρτιών και των παθών, μα κυρίως όταν φανούν ο άνεμος του θανάτου και του δαιμονισμού.

Για μάς τούς Χριστιανούς, τούς φωτισμένους και διαφωτισμένους εν Χριστώ, τα πάντα σε αυτό τον κόσμο έχουν νόημα και αξία εφόσον αποτελούν μέσον και οδό προς την αιωνιότητα. Επειδή εμείς, βλέπουμε εκείνο πού δεν φαίνεται και ατενίζουμε το αόρατο.

Ρυθμίζουμε όλη μας την ζωή μέσα στον χρόνο με βάση εκείνο πού είναι αιώνιο, το ανθρώπινο με βάση το Θεανθρώπινο. Όσο υπάρχει κάτι το αιώνιο μέσα στα όρια του χρονικού, συντηρούμαστε με αυτό. Όταν όμως αυτό εκλείπει, το αναζητούμε πέρα από τον χρόνο, στο Βασίλειο του ατελεύτητου και αοράτου. Ατενίζουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της αιωνιότητας, δηλ. υπό το πρίσμα του Χριστού, αφού Εκείνος είναι ό αιώνιος Θεός και Κύριος.

Ό αγώνας μας είναι ενάντια στους εχθρούς της αιωνιότητας και της αθανασίας μας. Αυτοί είναι: οι αμαρτίες μας, τα πάθη μας, οι πόθοι μας, τα πνευματικά της πονηρίας (Έφ. 6, 12). Κάθε αμαρτία κλέβει και λίγη από την αιωνιότητα μας και απονεκρώνει την αθανασία μας. Ας μη γελιόμαστε: ή φιλία με την αμαρτία είναι έχθρα με τον Θεό, έχθρα με τον Κύριο και Χριστό.

Δίχως την πίστη στον Κύριο και Χριστό, δίχως την αναγέννηση εν Χριστώ τω Κύριο, δίχως την ζωή εν Χριστώ τω Κυρίω ό άνθρωπος είναι και παραμένει εργαστήριο δαιμόνων.

Πώς μπορεί ό άνθρωπος να αποδείξει πώς σήμερα είναι του Χριστού ενώ μέχρι χτές δεν ήταν δικός Του; Δίχως αμφιβολία, με καινές σκέψεις στην θέση των παλαιών, με καινά αισθήματα στην θέση των παλαιών, με καινές επιθυμίες στην θέση των παλαιών, με μια λέξη: με καινή ζωή στην θέση της παλαιάς και μάλιστα ζωή ευαγγελική και Θεανθρώπινη.

 imverias.blogspot.gr

Ιερωσύνη και τρόποι Επικοινωνίας

1. Η προσωπική μας πνευματική ζωή είναι το παν για την επιτυχία του έργου μας. Όταν το πετύχουμε αυτό, όλα τα υπόλοιπα θα γίνουν με τη βοήθεια του Θεού.

2. Προσπάθεια για τον πνευματικό καταρτισμό της οικογένειάς μας.

3. Επιλογή των συνεργατών μας.

4. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη νεότητα.

5. Κατήχηση για όλες τις ηλικίες.

6. Συνεργασία με όλους τους κοινωνικούς φορείς.

7. Αξιοποίηση των αποδήμων. 

8. Η μέριμνά μας για τους αναξιοπαθούντες.

9. Η αξιοποίηση της μαζικής προσέλευσης πιστών κατά τις μεγάλες εορτές, τα Μυστήρια και τα μνημόσυνα.

10. Η ιδιαίτερη φροντίδα μας για την ευπρέπεια του ναού, των παρεκκλησίων και των εξωκκλησίων.

11. Η καλή συνεργασία μεταξύ μας: η ανταλλαγή εμπειριών και γνώσεων, η συμμετοχή μας στις πανηγύρεις και άλλων εκδηλώσεων γειτονικών ενοριών. 

12. Αξιοποίηση του διαδικτύου.  

 

1. Η προσωπική μας πνευματική ζωή είναι το παν για την επιτυχία του έργου μας. Όταν το πετύχουμε αυτό, όλα τα υπόλοιπα θα γίνουν με τη βοήθεια του Θεού

 

Η πνευματική ζωή του ιερέα περιλαμβάνει τη μυστηριακή ζωή, τη μετάνοιά του ενώπιον του Χριστού και του πνευματικού του, την προσευχή, τη μελέτη πνευματικών βιβλίων.

Αναμφίβολα, χωρίς μελέτη και χωρίς ανανέωση, ο ιερέας δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις ποικιλότροπες ποιμαντικές ανάγκες της εποχής μας, που είναι πολύ δύσκολη. Έχουμε πολλά προβλήματα να αντιμετωπίσουμε, οι εξελίξεις τρέχουν και δεν τις προλαβαίνουμε.

Οφείλουμε να έχουμε ενδιαφέρον να ενημερωνόμαστε μέσα από τα διαθέσιμα μέσα, και για τους νεώτερους υπάρχει και το διαδίκτυο, που συνιστά μια αξιόλογη πηγή ενημέρωσης. 

 

Πιο συγκεκριμένα, ο ιερέας οφείλει να μελετά, χωρίς όμως να αισθανθεί ποτέ την αυτάρκεια της γνώσης. Να έχει διαπαντός την αίσθηση της μαθητείας και την ταπείνωση, τη βάση όλων των αρετών. Να τρέφει σεβασμό προς όλους τους λαϊκούς συνεργάτες και συνοδοιπόρους του, χωρίς να απορρίπτει κανένα. Ακόμα, να αντιμετωπίζει με πραότητα, υπομονή και καλωσύνη τις όποιες δύσκολες καταστάσεις και περιστατικά της ζωής.

 

Το χάρισμα της διάκρισης πρέπει να αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του ιερέα. Αυτό αποκτιέται και καλλιεργείται με την προσωπική πνευματική του ζωή, και κυρίως την προσωπική καθημερινή του μετάνοια. Σ’ αυτό βοηθά, αν ανακρίνει καθημερινά τον εαυτό του γύρω από τους λογισμούς, τη στάση, τα αισθήματα, τις επιθυμίες, που είχε από την επαφή του με συγκεκριμένους ανθρώπους.

Εκεί, θα διαπιστώσει τις ελλείψεις του και θα επεκτείνει τα όρια της προσευχής του στους συνανθρώπους του, που πλήγωσε, που κατέκρινε, είτε με τους λογισμούς του, είτε με τις επιθυμίες του, τη γλώσσα του, τις ενέργειές του.

Όταν αυτή η «ανάκριση» γίνεται καθημερινά, με το να προσεύχομαστε δηλαδή ονομαστικά  για τους ανθρώπους, που πικράναμε, που κατακρίναμε,  τότε αποκτούμε διάκριση, αποκτούμε αγάπη.

Αυτό αποτελεί «αρχή μετανοίας», για να έλθει η μετάνοια. Για να φωτιστούμε και να αγιασθούμε, πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας «από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος». Ουδέποτε ενώνεται η χάρις του αγίου Πνεύματος με ακάθαρτο νου, με σώμα μολυσμένο. 

 

Όταν ο καθένας κάνει αυτή την προσωπική εργασία, τότε τα όποια προβλήματα λύνονται με τη βοήθεια του Θεού. Τα προβλήματα, οι αποτυχίες μας σε ενορίες οφείλονται σε προσωπική μας έλλειψη. Πρέπει να αναλάβουμε προσωπικά την ευθύνη γι᾽ αυτή την έλλειψη. Δεν φτάνει μόνο η μελέτη και η διεκπεραίωση ακολουθιών από μέρους μας. 

 

Το πιο σημαντικό για όλους μας είναι η καθημερινή μας μετάνοια• τα υπόλοιπα τα κατευθύνει το άγιο Πνεύμα. Να επιμελούμεθα και να ανανεώνουμε την προσωπική μας πνευματική ζωή, που η βάση της είναι η μετάνοια και η τέλεση της θείας Ευχαριστίας.

Σ’ αυτό μας κατευθύνει το κήρυγμα του Τιμίου Προδρόμου και το πρώτο κήρυγμα του Δεσπότου Χριστού: «Μετανοείτε• ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών».  

Κάθε μέρα να ανανεώνουμε τη μετάνοιά μας, για να μπορούμε να ανανεώνουμε την παράστασή μας, την παρουσία μας δηλαδή ενώπιον του αγίου Θυσιαστηρίου. Εάν δεν ανανεώνουμε τη μετάνοιά μας, τότε δεν ανανεώνουμε την ευχαριστιακή μας σχέση, ούτε με τον Θεό, ούτε με τους συνανθρώπους μας.

 

2. Προσπάθεια για τον πνευματικό καταρτισμό της οικογένειάς μας

 

Εδώ, βρίσκεται ένα  πολύ μεγάλο πρόβλημα, το οποίο είναι και σταυρός για μας. Γιατί ο κόσμος θεωρεί, ότι πρέπει να είμαστε ψηλά κι εμείς και η οικογένειά μας. Καμμιά φορά όμως, αυτό δεν εξαρτάται απόλυτα από εμάς και, ούτε μεγάλα λόγια πρέπει να λέμε, ούτε μπορεί κάποιος να καυχηθεί γι’ αυτά τα θέματα.

Γι’ αυτό κι εδώ χρειάζεται η προσωπική πνευματική μας ζωή και το παράδειγμά μας. Διαφορετικά, είναι επικίνδυνο και για την ποιμαντική μας προσπάθεια, αν αποτύχουμε στην οικογένειά μας, πράγμα, για το οποίο δεν είναι πάντα υπαίτιος ο ιερέας.

Κι ασφαλώς, πολλοί παράγοντες παίζουν ρόλο για μια επιτυχημένη ιερατική οικογένεια.  Είναι ένας σταυρός, που πρέπει να σηκώσουμε με την προσευχή μας και να προσπαθήσουμε με το παράδειγμά μας, όσο εξαρτάται από εμάς, να δώσουμε μια καλή μαρτυρία και μέσα από την οικογένειά μας. Ο ιερέας οφείλει να νοιάζεται την οικογένειά του. Να δίνει το παρόν του από τη μικρή ηλικία των παιδιών του μέχρι και την εφηβεία και την αποκατάστασή τους. 

 

3. Επιλογή των συνεργατών

 

Στην επιλογή των συνεργατών μας να μην υπάρχουν διακρίσεις και αποκλεισμοί. Από μέρους του ιερέα χρειάζεται προσέγγιση ανθρώπων, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Να δίνει ευκαιρία και σε καινούργια πρόσωπα, που θα ήθελαν να βοηθήσουν και να προσφέρουν, μεταφέροντας έτσι προς την κοινωνία το έργο της Εκκλησίας.

 

4. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη νεότητα

 

Εδώ δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Ιδιαίτερα στην εποχή μας χρειάζονται καινούργιοι τρόποι προσέγγισης. Η πίστη μας παραμένει σαφώς η ίδια, αλλά να βρίσκουμε κάθε φορά νέους τρόπους προσέγγισης των νέων ανθρώπων.

 

5. Κατήχηση για όλες τις ηλικίες

 

Η Κατήχηση αποτελεί σημαντική μας έλλειψη. Πολλά προβλήματα είναι ζήτημα απουσίας λόγου. Η κατήχηση δεν αφορά μόνο στα μικρά παιδιά, αλλά κατήχηση θέλουμε όλοι ανεξαιρέτως. Η μελέτη από τους ιερείς βοηθά στο να ανανεώνει ο ιερέας την ιερωσύνη του, να την εμπνέει, να την εμβαθύνει. Πρέπει να γίνει έμπρακτη μέσω του κηρύγματος, που βοηθά και επικοινωνιακά τη σχέση του ιερέα με τον λαό. Πολλοί ιερείς «φοβούνται» ότι θα εκτεθούν, ότι θα κριθούν. Ο κηρυγματικός λόγος αυτός, ιδιαίτερα όταν είναι μέσα στη θεία Λειτουργία, είναι βαπτισμένος μέσα στο αναστάσιμο σώμα του Κυρίου μας και βοηθά τον λαό. Ο ιερέας μοιράζεται τη συμμετοχή του με αυτό το σώμα.

 

Ο ιερέας πρέπει να έχει την έγνοια του ποιμνίου του. Πολλοί είναι οι ορθόδοξοι, που πλησιάζουν τους ιερείς με σκοπό να τους διαβαστεί η ευχή της βασκανίας, η να τους κάνουν ευχέλαιο. Τούτο το σημείο σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να φαίνεται μεν «ανώφελο», αποτελεί εντούτοις ένα σημείο επαφής, που φέρνει ευεργετικά αποτελέσματα. Είναι μια καλή αφορμή για να τους πλησιάσουμε με αγάπη, χωρίς να αρνηθούμε να τους βοηθήσουμε . Κυρίως «να ακούσουμε» τον πόνο τους, και έτσι να τους αναπαύσουμε. Με αυτό τον τρόπο τους δίνεται η ευκαιρία να αισθανθούν την Εκκλησία ως μητέρα τους, που τους νοιάζεται. 

 

Όσον αφορά στους ξένους στην Κύπρο, έχουμε δύο περιπτώσεις: τους ορθοδόξους και τους μη ορθοδόξους. Για τους ορθοδόξους, πρέπει να εργαστούμε ουσιαστικά. Πρέπει πρώτα εμείς με το παράδειγμά μας, να αποδείξουμε ότι αυτή η Εκκλησία είναι και δική τους Εκκλησία, όχι μόνο για μας τους Έλληνες. Οι ιερείς οφείλουν να επισκεφθούν αυτούς τους ανθρώπους και να τους συμπαρασταθούν• να τους εντάξουν στο ποίμνιό τους, μια και αποτελούν ποίμνιό τους. Οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να ενταχθούν μέσα στην τοπική Εκκλησία. Ο καλύτερος τρόπος είναι μέσα από τα μυστήρια. Παράλληλα, να τους βοηθήσουμε και σε πρακτικά ζητήματα, όπως την επικοινωνία τους με τις κρατικές υπηρεσίες για την τακτοποίηση γραφειοκρατικών θεμάτων, που γι’ αυτούς είναι πολύ σημαντικά. 

 

Αναμφίβολα, η παρουσία  στη Μητρόπολή μας ιερέων από άλλες ορθόδοξες εθνότητες  ωφελεί. Ο καθένας κουβαλά τις συνήθειές του, την κουλτούρα του και έτσι διαφαίνεται ότι η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, αλλά οικουμενική, πράγμα που έγινε αντιληπτό απο αρκετούς  

 

Έχουμε ακόμα περιπτώσεις ανθρώπων αιρετικών η που είναι μπλεγμένοι με τη μαγεία, τα μέντιουμ η διάφορες ινδουϊστικές θεωρίες. Προληπτικά, είναι καλό ο ιερέας να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις αυτές με προσευχή. Αλλά, παράλληλα, να γνωρίζει προσωπικά το ποίμνιό του, διατηρώντας επικοινωνία με αυτό. Με ενδιαφέρον να συμπαραστέκεται, οδηγώντας τους πεπλανημένους προς την Ορθή πίστη. Να είναι ανοικτός και σε ετοιμότητα για οποιαδήποτε βοήθεια του ζητηθεί από οποιονδήποτε συνάνθρωπό του, αγκαλιάζοντάς τον με καλωσύνη.

 

Ο ιερέας οφείλει να κατηχεί τον ορθόδοξο λαό του προς την ορθόδοξη πίστη. Την ίδια στιγμή όμως να γνωρίζει την κουλτούρα των αλλοδόξων ανθρώπων (που πολλές φορές συμβιώνουν μέσα στα ίδια μας τα σπίτια), καθώς και τους τρόπους, τις μεθόδους και πολλές φορές τα αρνητικά μέσα, που μπορεί να χρησιμοποιήσουν, εκπληρώνοντας τα πνευματικά τους καθήκοντα. Ο ρόλος του ιερέα είναι άκρως σημαντικός: ο ίδιος παρέχει ασφαλή προστασία στο ποίμνιό του, κατηχώντας από τη μια το ποίμνιό του πως να προσεύχεται, αντιστεκόμενος στα κακά πνεύματα και δυνάμεις, και από την άλλη, καθαγιάζοντας το ποίμνιό του μέσω των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας.

 

6. Συνεργασία με όλους τους κοινωνικούς φορείς

 

Η σχέση του ιερέα με τους εκπαιδευτικούς πρέπει να είναι στενή. Να επιδιώκει ο ιερέας να έχει σχέση με τους εκπαιδευτικούς. Ιδιαιτέρως στα σχολεία πρέπει να δίνουμε το παρόν μας στις εορτές τους, να προσφέρουμε, να προτείνουμε στους εκπαιδευτικούς η στα παιδιά ένα σχετικό βιβλίο, να κάνουμε μια συζήτηση μαζί τους. Υπάρχουν άνθρωποι, που μπορεί να μην είναι πολύ κοντά στην Εκκλησία, έχουν εντούτοις αναζητήσεις. Όταν τους δώσουμε την ευκαιρία, βοηθιούνται οι ίδιοι και βοηθούν ταυτόχρονα και εμάς. Από την άλλη, στην περίπτωση, που εκπαιδευτικοί κατηγορούν την Πίστη μας και είναι εναντίον της Εκκλησίας, τότε καλό είναι το κάθε πρόβλημα να λύνεται, είτε σιωπηλά, είτε με τη βοήθεια και συνεργασία του εκάστοτε γυμνασιάρχη-λυκειάρχη, χωρίς να είμαστε εριστικοί, δημιουργώντας εχθρότητες. Το τελευταίο, μόνο αρνητικά αποτελέσματα θα έχει. 

 

Ο ιερέας οφείλει να συμμετέχει ενεργά, δυναμικά, αλλά και διεκδικητικά πολλές φορές, σε όλα τα δρώμενα της ενορίας του, η οποία αντικατοπτρίζει την κοινωνία και τα όποια προβλήματά της. Να βοηθά στην επίλυση προβλημάτων, χωρίς όμως να έχει επιθετικές προθέσεις, πράγμα που πολλές φορές κάνει το πρόβλημα μεγαλύτερο. Ούτε και είναι καλό για τον ιερέα να κρατά στάση δειλίας απέναντι στα προβλήματα, αλλά να αντιδρά άμεσα, εκφράζοντας ανοικτά την άποψή του, όπου χρειάζεται. Να έχει το θάρρος να υπερασπίζεται τα δίκαια της Εκκλησίας, γιατί είναι αποδεδειγμένο, όταν εμείς είμαστε σωστοί, οι άλλοι μας δέχονται. Ενώ, όταν είμαστε δειλοί, μη υπερασπιζόμενοι  τα δίκαια της Εκκλησίας, δεν δίνουμε το καλό παράδειγμα στο πλήρωμα της Εκκλησίας, που περιμένει από μας να είμαστε πρωτοστάτες σε αυτά τα θέματα. Ταυτόχρονα, αν ο ιερέας είναι προνοητικός, μπορεί πολλές φορές να προλάβει το πρόβλημα πριν την εμφάνισή του. Γι’ αυτό χρειάζεται από μέρους του προσωπική εγρήγορση. Ο ίδιος να αντιμετωπίζει όλα τα προβλήματα, χωρίς να απορρίπτει κανένα. Ακόμα, να συνεργάζεται στα θέματα, που μπορεί να συνεργάζεται, εμπλεκόμενος κάθε φορά με τους σχετικούς κοινωνικούς φορείς. Σε πολλές δύσκολες περιπτώσεις είναι ο Θεός, που φωτίζει τον ιερέα να ενεργήσει αναλόγως. 

 

7. Αξιοποίηση των αποδήμων

 

Στα μικρά χωριά τα Σαββατοκυρίακα η ενορία μεγαλώνει με την παρουσία των αποδήμων. Γι’ αυτό τον λόγο, είναι καλό να συνεργαζόμαστε, προσπαθώντας να τους αξιοποιήσουμε με  κάθε τρόπο. Έτσι, η  ενορία θα  λειτουργεί καλύτερα, αλλά ταυτόχρονα τους βοηθούμε και προσωπικά, συνδέοντάς τους με την πρώτη τους ενορία, που, όπως προαναφέραμε, αποτελεί πατρίδα τους.

 

8. Η μέριμνά μας για τους αναξιοπαθούντες

 

Αυτή η μέριμνά μας, θα μπορούσε έμπρακτα να οργανωθεί με την εύρεση καταλλήλων προσώπων. Στη Μητρόπολή μας ήδη συστάθηκαν για τον σκοπό αυτό μονάδες οικονομικής στήριξης και προσφοράς αναγκαίων τροφίμων και ειδών ένδυσης σε άπορα άτομα, με υπεύθυνους ιερείς.

 

9.  Η αξιοποίηση των μεγάλων εορτών, οπόταν έχουμε μαζική προσέλευση πιστών, καθώς και των μυστηρίων και των μνημοσύνων

 

Εδώ είναι μια πρόκληση, που οφείλουμε να την κερδήσουμε, γιατί αυτοί οι άνθρωποι των μεγάλων εορτών, των μνημοσύνων, των μυστηρίων, που δεν έχουν τακτική επαφή με την Εκκλησία και την ενορία, αν είμαστε οργανωμένοι, αν τελούμε τα μυστήρια με επίγνωση χωρίς να βιαζόμαστε και να κατανοούν οι άνθρωποι, τότε εύκολα προσεγγίζουν την Εκκλησία.

Στην αρχή μπορούμε να λέμε μερικά λόγια, ώστε να υπάρχει μια τάξη και ησυχία. Είναι καλό τις μεγάλες εορτές να υπάρχει  σωστή οργάνωση, να μην υπάρχουν κενά στην ακολουθία, ώστε να δημιουργούνται διάφορες δυσάρεστες καταστάσεις.

Αυτά, βοηθούν πολύ και πάρα πολλοί ευκαιριακοί επισκέπτες της ενορίας μπορούν να γίνουν τακτικοί, αν εμείς δίνουμε καλές εξετάσεις στις παραπάνω περιπτώσεις. 

 

11. Η καλή συνεργασία μεταξύ μας: η ανταλλαγή εμπειριών και γνώσεων, η συμμετοχή μας στις πανηγύρεις και άλλων εκδηλώσεων γειτονικών ενοριών 

 

Όλοι μας έχουμε κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα. Ένας αδελφός, που διαθέτει ένα χάρισμα, μια εμπειρία, να τη μοιράζεται, χωρίς να έχουμε την ιδέα ότι τα ξέρουμε όλα. Αλλά να έχουμε υπόψη μας την έννοια της «δια βίου γνώσεως», κάτι, που για όλους μας χρειάζεται, και να αξιοποιούμε με αυτό τον τρόπο τις εμπειρίες των άλλων αδελφών μας. Το χάρισμα του καθενός να το αξιοποιούμε με τη συνεργασία, με τον διάλογο και με τη συμμετοχή μας στις πανηγύρεις και άλλων εκδηλώσεων γειτονικών ενοριών. Δείχνουμε έτσι στον κόσμο την ύπαρξη συνεργασίας και αγάπης μεταξύ μας. 

 

Είναι απαραίτητη η συμμετοχή μας στη γειτονική ενορία, όταν αυτή πανηγυρίζει. Δίνουμε μια καλή μαρτυρία αγάπης και προς τον ιερέα, αλλά και προς τον εορταζόμενο Άγιο της ενορίας, που εορτάζει. Μία πρακτική, που εφαρμόζουν πολλοί ιερείς, είναι, όταν πανηγυρίζει μια γειτονική Κοινότητα, δεν λειτουργούν στην ενορία τους, αλλά μετέχουν με το ποίμνιό τους στην πανήγυρη της γειτονικής ενορίας.

Η, καμμιά φορά, μπορεί να διαφοροποιήσουν το πρόγραμμα των ακολουθιών της ενορίας τους, ώστε να μπορέσουν οι ίδιοι να συμμετάσχουν και στη γειτονική πανήγυρη.

Πάνω σ᾽ αυτό, είναι σημαντικός ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, «Εις την Καινήν Κυριακήν», στον οποίο παροτρύνει τον κόσμο, ιερείς και λαϊκούς, να πηγαίνουν σε μέρες πανήγυρης στα προσκυνήματα, γιατί κατ’ αυτή την ημέρα παρέχεται περισσότερη και ιδιαίτερη χάρις του αγίου Πνεύματος στους πιστούς,  λόγω του εορταζομένου αγίου. 

 

Με αφορμή το θέμα αγαστής συνεργασίας με τους συμπρεσβυτέρους μας, να θίξουμε κι ένα σημαντικό παρεμφερές: Πάντα να έχουμε ένα καλό λόγο για τους κληρικούς αδελφούς μας. Δεν πρέπει να αποδεχόμαστε εύκολα κατηγορίες για άλλους ιερείς, αλλά, αντίθετα, να τους υπερασπιζόμαστε, όταν τύχει σχετικός λόγος.

Κι ακόμα, να προσπαθούμε να εμβάλουμε στους κατηγόρους καλούς λογισμούς για τους κατηγορουμένους κληρικούς.

Γιατί, αν δεν το κάνουμε αυτό, θα έρθει και η δική μας η σειρά, οπότε θα θυμηθούμε ότι κακώς κι εμείς δεχτήκαμε μια κατηγορία εναντίον άλλου ιερέα αβασάνιστα και χωρίς να ερευνήσουμε το θέμα.

Ο ιερέας επιβάλλεται να είναι προσεκτικός με τους ανθρώπους, ο οποίος ανοίγει διάφορα θέματα, τάχα από ενδιαφέρον για την Εκκλησία, για να καταλήξουν όμως σε κατηγορία κάποιου εκκλησιαστικού προσώπου.

Η συζήτηση αυτή καθοδηγείται ασφαλέστατα από τον δαίμονα της κατάκρισης. Ο ιερέας πρέπει να αποφεύγει αυτό τον πειρασμό της κατάκρισης, όχι μόνο για άλλους ιερείς, αλλά, πολύ περισσότερο, και για αρχιερείς, γιατί θα το βρει μπροστά του. Θα βρει δηλαδή, σύμφωνα με τον πνευματικό νόμο, πειρασμό, για να ταπεινωθεί και μετανοήσει. Η ιεροκατηγορία οδηγεί τον ιερέα σε ψυχικό θάνατο και σκανδαλίζει ταυτόχρονα και τον συνάνθρωπό μας.

 

 12. Αξιοποίηση του διαδικτύου  

 

Το διαδίκτυο αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο πολύπλευρης γνώσης και ενημέρωσης, που μπορεί να βοηθήσει πολύ στο ποιμαντικό μας έργο, και κυρίως για πληροφόρηση σε θέματα, που απασχολούν τους νέους μας.

Θα πρέπει να τονισθεί, ότι χρειάζεται από μέρους του ιερέα σύνεση στον τρόπο χρησιμοποίησης του εργαλείου αυτού. Καταρχήν, να μην παρασύρεται ο ίδιος από το «νεωτεριστικό πνεύμα», απολυτοποιώντας το. Θα πρέπει δηλαδή, να είναι σε γνώση του ιερέα ο τρόπος λειτουργίας του διαδικτύου, αλλά και ποιό θα είναι το αποτέλεσμα από τη χρήση του στο περιβάλλον της ενορίας του.

Αν ο υπεύθυνος ιερέας αφήνει ανεξέλεγκτο τον χειρισμό του διαδικτύου από νέους, που θα το χειρίζονται στο πλαίσιο της κατηχητικής κίνησης της ενορίας του, χωρίς δηλ. να επιβλέπει και να έχει αίσθηση της σχετικής ευθύνης, τότε, πολύ εύκολα η κατάσταση θα ξεφύγει από τα επιτρεπτά όρια, και θα υπάρξουν δυσάρεστα αποτελέσματα.

 

Πολλοί καλοπροαίρετοι ιερείς, ευρύτερα ομιλούντες, έκαναν πειράματα εκσυγχρονισμού, τα οποία, τελικά, οδήγησαν στην εκκοσμίκευση. Στην προσπάθειά τους, να έρθουν πιο κοντά στον κόσμο, οδηγήθηκαν σε λανθασμένο δρόμο,  έξω από τα όρια της Εκκλησίας.

Ο λόγος είναι ότι δεν αξιοποιούμε τη μεγάλη δύναμη της εξαγιασμένης και μακρόπνοα δοκιμασμένης ιερής Παράδοσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, αλλά επηρεαζόμαστε από το κοσμικό φρόνημα και από την τεχνολογία της επικοινωνίας (σύγχρονα πολυμέσα), που είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη τα τελευταία χρόνια. Αυτή η φαινομενική πρόοδος, χωρίς Θεό, είναι ψεύτικη τελικά, και, άρα, χωρίς περιεχόμενο ουσιαστικό.

 

13. Σχέση ενορίας και μοναστηριών

 

Πολλές φορές δημιουργείται μια εχθρότητα στις ενορίες προς τους πιστούς, που πάνε στα μοναστήρια. Το γεγονός όμως τούτο δεν πρέπει να μας ανησυχεί. Η σχέση αυτή των πιστών ενοριτών μας με κάποια μονή είναι τελικά ευεργετική, διότι αυτοί οι άνθρωποι θα βοηθηθούν και θα γίνουν έτσι και καλύτεροι ενορίτες. Σε τελευταία ανάλυση, αυτοί οι άνθρωποι θα αποτελέσουν τους καλύτερους συνεργάτες  του ιερέα στην ενορία του.

Αυτοί, είναι πιστοί, που αποκτούν περισσότερα αισθητήρια, ζουν καλύτερα τη μετάνοιά τους, αφού συχνάζουν σ᾽ ένα κατεξοχήν χώρο μετανοίας.

Κάθε μοναστήρι, που αγωνίζεται να λειτουργεί σωστά, προτρέπει, και πρέπει να προτρέπει, τους πιστούς να ενταχθούν ενεργητικά στις ενορίες τους.

Το μοναστήρι έτσι βοηθεί τον κάθε πιστό, να εκτιμήσει την ενορία του, αφού εκεί ανήκει οργανικά. Από την άλλη, είναι ωφέλιμο να υπάρχει μια επικοινωνία και επαφή του ιερέα και της ενορίας του με  μοναστήρια, μάλιστα γειτνιάζοντα στην ενορία.

Διότι καμμιά φορά γίνονται στο μοναστήρι ευκολώτερα γνωστά τα προβλήματα ενός ενορίτη, κι έτσι ο ιερέας του, σε συνεννόηση με το μοναστήρι, μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικώτερα την περίπτωση.

 Στα μοναστήρια, εξάλλου,  οι μοναχοί και μοναχές πρέπει να εξυψώνουν στις ψυχές των πιστών τους ιερείς των ενοριών. Χρειάζεται, τελικά,  μια λεπτότητα και μια ειλικρινής αμοιβαιότητα εκ μέρους και των μοναχών και των ιερέων.

Οι λογισμοί, Αγίου Παίσιου

Οι λογισμοί του ανθρώπου δείχνουν την πνευματική του κατάσταση

- Γέροντα, πώς γίνεται το ίδιο πράγμα να το βλέπουν διαφορετικά δύο άνθρωποι;

- Όλα τα μάτια βλέπουν το ίδιο καθαρά;

Για να δη κανείς καθαρά, πρέπει να έχη τα μάτια της ψυχής του υγιέστατα, γιατί τότε έχει την εσωτερική καθαρότητα.

- Γιατί, Γέροντα, μερικές φορές, το ίδιο περιστατικό ένας το θεωρεί ευλογία και άλλος δυστυχία;

- Καθένας το ερμηνεύει ανάλογα με τον λογισμό του.

Το κάθε πράγμα μπορείς να το δης από την καλή του πλευρά ή από την κακή του πλευρά.

Είχα ακούσει το εξής περιστατικό: Σε ένα μοναστήρι που βρισκόταν σε κατοικημένη περιοχή είχαν τυπικό να κάνουν εσπερινό και όρθρο τα μεσάνυχτα και πήγαιναν και κοσμικοί, γιατί το μοναστήρι ήταν περιτριγυρισμένο από σπίτια που σιγά-σιγά είχαν χτισθή εκεί κοντά.

Μια φορά ένας αρχάριος νέος μοναχός ξέχασε το κελλί του ανοιχτό και μπήκε μέσα μια γυναίκα.

Όταν το έμαθε, στενοχώρια, κακό! Ώ, μολύνθηκε το κελλί! Τρομερό, χάθηκε ο κόσμος!

Παίρνει οινόπνευμα, ρίχνει στο πάτωμα και βάζει φωτιά, για να το απολυμάνη! Παραλίγο να κάψη το μοναστήρι.

Το πάτωμα του κελλιού του το έκαψε, τον λογισμό του όμως δεν τον έκαψε.

Εκείνον έπρεπε να κάψη, γιατί το κακό στον λογισμό του βρισκόταν.

Αν έφερνε καλό λογισμό και έλεγε ότι η γυναίκα μπήκε στο κελλί από ευλάβεια, για να ωφεληθή, για να πάρη χάρη και να αγωνισθή και αυτή στο σπίτι της, θα αλλοιωνόταν πνευματικά και θα δόξαζε τον Θεό.

Απο την ποιότητα των λογισμών ενός ανθρώπου φαίνεται η πνευματική του κατάσταση.

Οι άνθρωποι κρίνουν τα πράγματα ανάλογα με το περιεχόμενο που έχουν μέσα τους.

Αν δεν έχουν πνευματικό περιεχόμενο, βγάζουν λάθος συμπεράσματα και αδικούν τον άλλον.

Αν λ.χ. δη κάποιον αργά το βράδυ έξω ένας που κάνει ελεημοσύνες την νύχτα, για να μην τον βλέπουν, ποτέ δεν θα βάλη κακό λογισμό.

Αν τον δη όμως κάποιος που ξενυχτάει στην αμαρτία, θα πη: «το τέρας, ποιος ξέρει που ξενυχτούσε», γιατί τέτοιες εμπειρίες έχει.

Η, αν ακούγωνται την νύχτα από τον επάνω όροφο ντούκ-ντούκ, ένας που έχει καλούς λογισμούς θα πη: ¨μετάνοιες κάνει», ενώ ένας που δεν έχει καλούς λογισμούς θα πη: «όλη την νύχτα χορεύει».

Αν ακούγεται μελωδία, ο ένας θα πη: «τί ωραίες ψαλμωδίες», ενώ ο άλλος θα πη: «τί τραγούδια είναι αυτά; ».

Θυμάστε πως αντιμετώπισαν τον Χριστό οι δύο ληστές που είχαν σταυρωθή μαζί Του;

Και οι δύο έβλεπαν τον Χριστό επάνω στον Σταυρό, την γη να σείεται κ.λπ. Τι λογισμό όμως έβαλε ο ένας και τι ό άλλος!

Ο ένας, ο εξ ευωνύμων, βλασφημούσε και έλεγε:

εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς.. (1).

Ο άλλος, ο εκ δεξιών, έλεγε:

Ήμείς μέν άξια ών επράξαμεν απολαμβάνομεν ούτος δέ ουδέν άτοπον έπραξε (2).

Ο ένας σώθηκε, ο άλλος κολάσθηκε.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Γ’

Λίγο πριν κοιμηθείς σκέψου…

Λίγο πριν κοιμηθείς σκέψου… 

Σκέψου ποιος είσαι, τι κάνεις πως πορεύεσαι στη ζωή σου.

Σκέψου το πώς κύλησε η μέρα και πώς εσύ αντέδρασες σε κάθε γεγονός...

Σκέψου πως ο Κύριος σε άφησε να ζήσεις και αυτή τη μέρα… 

Σου έδωσε άλλη μια ευκαιρία να Τον πλησιάσεις…

Μετά βγες απ’ τον εαυτό σου και σκέψου λίγο τους άλλους. Εσύ έχεις το σπίτι σου, το κρεβάτι σου… Όμως, κάποια παιδιά δεν έχουν να φάνε. Σκέψου πόσοι άνθρωποι περιφέρονται απελπισμένοι στους δρόμους. Αυτή την στιγμή. Άστεγοι, φτωχοί, πεινασμένοι, παιδιά μπλεγμένα στα ναρκωτικά, στο περιθώριο… Τόσος κόσμος υποφέρει. Σκέψου πόσοι -αυτή τη στιγμή- πονάνε σ’ ένα νοσοκομείο, πόσοι θλίβονται επειδή έχασαν κάποιο πρόσωπο αγαπημένο, πόσοι είναι απελπισμένοι λόγω χρεών και δανείων, πόσοι άνθρωποι διψούν για λίγες στιγμές χαράς και δεν ξεδιψούν ποτέ… 

Πόνος, θλίψη, δυστυχία σε κάθε γωνιά του πλανήτη…

Σκέψου τα όλα αυτά όχι για να απελπιστείς! Αλλά για να πεις ένα Κύριε ελέησον. Για να μπορέσεις να μαλακώσεις λίγο την καρδιά σου. Να την συντονίσεις στον παλμό της προσευχής. 

Ωραίο πράμα αυτό. Τώρα που θα πέσεις για ύπνο, να εύχεσαι για όλους! Αυτό σε ενώνει, σε κάνει μέτοχο χωρίς να σε γκρεμίζει ψυχολογικά. Και όταν Τον παρακαλέσεις, η καρδιά σου θα μαλακώσει. Θα γλυκαθεί. Θα έρθει ο ύπνος, θα σφαλίσει τα μάτια σου, κι εσύ θα κοιμηθείς μέσα στην προσευχή…

Να τα θυμάσαι αυτά, λίγο πριν κοιμηθείς…

(Μοναστηριακά)

- ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΡΙΞΕΙ Η "ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ"..

- Η οικογένεια Assad ανήκει στην ανεκτικού προσανατολισμού Alawid κοινότητα του Ισλάμ.

 

-Οι γυναίκες στην Συρία έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες στη μελέτη, την υγεία και την εκπαίδευση.

- Στην Συρία οι γυναίκες δεν είναι αναγκασμένες να φορούν την Μπούργκα. Ο Ισλαμικός Νόμος της Sharia είναι αντισυνταγματικός

.

- Η Συρία είναι η μόνη αραβική χώρα με κοσμικό Σύνταγμα και δεν ανέχεται τα ισλαμικά εξτρεμιστικά κινήματα.

- Περίπου το 10% του πληθυσμού της Συρίας ανήκει σε μια από τις πολλές χριστιανικές ονομασίες, πλήρως ενσωματωμένος στη συριακή πολιτική και κοινωνική ζωή.

- Σε άλλες αραβικές χώρες, ο χριστιανικός πληθυσμός είναι λιγότερο από 1% λόγω παρατεταμένης εχθρότητας.

- Η Συρία έχει απαγορεύσει τους γενετικά τροποποιημένους σπόρους, δηλώνοντας ότι η απόφαση λήφθηκε προκειμένου "να προστατευθεί η ανθρώπινη υγεία".

- Η Συρία έχει ένα άνοιγμα στη δυτική κοινωνία και πολιτισμό όπως κανένα άλλο αραβικό κράτος.

- Τα μέσα ενημέρωσης και τα πανεπιστήμια διενεργούν δημόσιες συζητήσεις για την επιρροή της global power elite στα πράγματα. 

Αυτό σημαίνει ότι έχουν αντιληφθεί πλήρως ότι η πραγματική δύναμη στη Δύση δεν βρίσκεται στον Λευκό Οίκο, αλλά στο περίπλοκο και ισχυρό δίκτυο των ομάδων της ελίτ και των κεντρικών τραπεζών.

- Σε όλη την ιστορία υπήρξαν πέντε Πάπες συριακής καταγωγής. Η θρησκευτική ανοχή είναι μοναδική στην περιοχή.

- Πριν από τον τρέχον εμφύλιο πόλεμο, η Συρία ήταν μια από τις λίγες ειρηνικές χώρες στην περιοχή, έχοντας αποφύγει μεγάλους πολέμους ή εσωτερικές συγκρούσεις.

- Η Συρία ήταν η μόνη χώρα που δέχτηκε ιρακινούς πρόσφυγες χωρίς οποιαδήποτε κοινωνική, πολιτική ή θρησκευτική διάκριση.

- Η Συρία σαφώς και αμετάκλητα αντιτίθεται στον σιωνισμό και την κυβέρνηση του Ισραήλ.

- Μετά από την ανακάλυψη πετρελαίου στα κατεχόμενα από το Ισραήλ υψώματα Γκολάν, ο Νετανιάχου και πρόσφατα ο Ομπάμα, ζήτησαν να αναγνωριστεί η προσάρτηση στο Ισραήλ των εδαφών αυτών. Για να εδραιώσουν τη θέση τους, βρίσκονται σε εξέλιξη σχέδια για τετραπλασιασμό των εποίκων που βρίσκονται εκεί.

- Η Συρία είναι η μοναδική χώρα στη Μέση Ανατολή χωρίς χρέη προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

- Η Συρία είναι η μόνη χώρα της Μεσογείου που παραμένει ο ιδιοκτήτης της Δημόσιας Επιχείρησης Πετρελαίου, η λειτουργία της οποίας έχει αποφύγει την ιδιωτικοποίηση και προορίζεται να παραμείνει αποκλειστικά κρατική επιχείρηση.

Η απατη του χρεους της χωρας κ των κοκινων δανειων των τραπεζων

Η αληθεια που τα ΜΜΕ δεν προκειται ποτε να σου πουν

"Λήθη" Λορέντζος Μαβίλης

Ο Μιχάλης Περάνθης σημειώνει για τον Μαβίλη.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δέθηκαν στα νιάτα τους με μια ιδεολογία που τη λησμόνησαν στις πρακτικές ανάγκες της ζωής.

Ο Μαβίλης έμεινε πιστός ως το τέλος.

Ο θάνατός του ήταν η ολοκλήρωση του ψυχικού του προορισμού, ίσως και το καλύτερο πατριωτικό του τραγούδι».

Ελιά

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,

Γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη

Πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει

Σα να ‘θελε να σε νεκροστολίση.

Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι

Της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει

Στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι,

Στο κλαρί σου που δε θα ξανανθίση.

Ω πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,

με τη μαγευτικιά βοή που κάνουν,

Ολοζώντανης νιότης ομορφάδες

Που σα θύμησες μέσα σου πληθαίνουν¨

Ω να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν

Και άλλες ψυχές της ψυχής σου αδερφάδες.

 «Λήθη»

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε

Την πίκρια της ζωής .Οντας βυθίσει

Ο ήλιος και το σούρουπο ακολουθήσει,

Μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νάναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε

Στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση,

Μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,

Α στάξει γι’ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται,

Διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδήλι,

Πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

Τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν

Θέλουν μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Ο Γ. Βαλέτας υποστηρίζει , ότι το αντιπροσωπευτικό ποίημα του Μαβίλη δεν είναι η    «Λήθη» , αλλά το συμβολικό ποίημα η «Ελιά».

Μπορούμε όμως να δεχτούμε, ότι σε αντιπαραβολή και τα δύο αυτά ποιήματα συμβολίζουν την ψυχική δύναμη, την ευαισθησία, τη φιλοσοφία της ζωής και του θανάτου, αφού και τα δύο χαρακτηρίζουν δυνατά η μεν Ελιά την Ευθανασία (προ θανάτου) η δε Λήθη την Υστεροφημία (μετά θάνατον).

Αυτά ίσως τελικά δικαιώνουν τον ποιητή και πατριώτη Μαβίλη, σκληρό μαχητή και των δύο ιδανικών.

Η Προδοσία της Κύπρου από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο

" Πώς εγκατελείφθη η Ένωσις και συγχρόνως κατέστη ανέφικτος γνήσια ανεξαρτησία της Κύπρου. Δεκάτη Τρίτη Γεν. Συνέλευσις Ο.Η.Ε.

(απόσπασμα)

Ενώπιον της Πολιτικής Επιτροπής της 13^ης Συνόδου της Γενικής Συνελεύσεως των Ηνωμένων Εθνών συνεζητήθη και πάλιν το Κυπριακόν από 25 Νοεμβρίουμέχρι 4 Δεκεμβρίου 1958 και ενώπιον της Ολομέλειας της Γεν. Συνελεύσεως την 5^ηνΔεκεμβρίου 1958.

Προηγουμένως, όμως, όλως απροόπτως διεπράχθη υπό του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ένα σοβαρώτατον λάθος επί του Κυπριακού, το οποίον δυστυχώς υπήρξεν μοιραίον δια την περαιτέρω εξέλιξιν του εθνικού μας ζητήματος.

Τα του σοβαροτάτου τούτου λάθους έκαμα ήδη γνωστά, δοθείσης ευκαιρίας και ζώντος του Μακαρίου, δια την Κυπριακής Εφημιρίδος «ΠΑΤΡΙΣ» της 21^Ης Σεπτεμβρίου 1972. Το σχετικόν δημοσίευμά μου υπό τον τίτλον: «Πώς εγκατελείφθη η Ένωσις και συγχρόνως κατέστη ανέφικτος γνήσια ανεξαρτησία της Κύπρου» έχει ως ακολούθως:

«Εις την «ΠΑΤΡΙΔΑ» της 28^ης Αυγούστου 1972 ανέγνωσα παρατηρήσεις επί της γνωστής δηλώσεως του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου προς την Μπάρμπαρα Κάσλ κατά Σεπτέμβριον 1958, δια της οποίας εγκαταλείπετο η γραμμή Ενώσεως χάριν ανεξαρτησίας της Κύπρου και επί του ρόλου τον οποίον έπαιξαν εις τούτο «Αμερικανικοί κύκλοι».

Επειδή έχω προσωπικώς γνώσιν σχετικής εξελίξεως των πραγμάτων, θεωρώ καθήκον μου έναντι της Ιστορίας της Κύπρου, αλλά και χάριν της αληθείας, να αναφέρω εν συντομία τα ακόλουθα:

Ως γνωστόν κατά Σεπτέμβριον εκάστου έτους αρχίζουν αι εργασίαι της Γενικής Συνελεύσεως των Ηνωμένων Εθνών, συνεχιζόμεναι επί τετράμηνον περίπου. Είχα την ευκαιρίαν κατ’ αρχάς εκ μέρους της Εθναρχίας Κύπρου και αργότερον ως μέλος της επισήμου Ελληνικής Αντιπροσωπείας, να παρακολουθήσω τας εργασίας των Γεν. Συνελεύσεων από του 1950 μέχρι του 1959 σχεδόν κάθε χρόνον. Κατά Σεπτέμβριον 1958 την προτεραίαν της δια Ν. Υόρκην αναχωρήσεώς μου, επεσκέφθην τον τότε εν Αθήναις Πρέσβην των Η.Π.Α. κ. Ρίντελμπέργκερ δια να τον αποχαιρετήσω και συγχρόνως δια να βολιδοσκοπήσω, αν η κατ’ αρχάς αρνητική και αργότερον μάλλον ουδετέρα στάσις της χώρας του έναντι του θέματος αυτοδιαθέσεως της Κύπρου, υπήρχε πιθανότης να εξελιχθή εις θετικήν. Πράγματι δε διηρμήνευσα το αίσθημα δυσφορίας, όχι μόνον κάθε Έλληνος της Κύπρου και της Ελλάδος, αλλά και κάθε πολιτισμένου ανθρώπου, που προσβλέπει εις την Αμερικήν ως τον κύριον εγγυητήν και θεματοφύλακα των θεμελιωδών αρχών της ελευθερίας και αυτοδιαθέσεως των λαών, να εμφανίζη ανακολουθίαν χάριν πολιτικής σκοπιμότητος. Αφού επί ώραν συνεζητήσαμεν το Κυπριακόν, ο Αμερικανός Πρέσβης με αιφνιδίασε δια της εξής ερωτήσεως: «Θ α  η δ ύ ν α τ ο  ο  Α ρ χ ι ε π ί σ κ ο π ο ς  ν α  π α ρ α ι τ η θ ή  τ η ς  Ε ν ώ σ ε ω ς,  ώ σ τ ε  ν α  π ρ ο σ ε π ά θ ο υ ν  α ι  Η ν ω μ έ ν α ι  Π ο λ ι τ ε ί α ι  ν α  π ρ ο ω θ ή σ ο υ ν  λ ύ σ ι ν  α ν ε ξ α ρ τ η σ ί α ς;».

Απήντησα: «Θ α  μ ε τ α φ έ ρ ω  ε κ  κ α θ ή κ ο ν τ ο ς  τ ο  ε ρ ώ τ η μ ά  σ α ς  ε ι ς  τ ο ν  Α ρ χ ιε π ί σ κ ο π ο ν,  κ α ί τ ο ι,  ω ς  ν ο μ ί ζ ω,  ζ η τ ε ί τ ε  κ ά τ ι  τ ο  α δ ύ ν α τ ο ν,  κ α θ’  ό σ ο ν  έ ν α ν τ ι  τ ο υ  Κ υ π ρ ι α κ ο ύ  κ α ι  γ ε ν ι κ ώ ς  τ ο υ  Ε λ λ η ν ι κ ο ύ  λ α ο ύ  δ ε ν  θ α  α π ε τ ό λ μ α  τ ο ι ο ύ τ ο ν  τι».

Κατέστησα αμέσως γνωστά τα ανωτέρω εις τον Αρχιεπίσκοπον, ο οποίοςαπέφυγε να εκφέρη οιανδήποτε κρίσιν, και ούτω έμεινα με την εντύπωσιν ότι δεν επεθύμει να δεχθή συζήτησιν επί τοιαύτης προτάσεως. Ανεχώρησα εις Ν. Υόρκην, όπου μετά πάροδον ημερών τινων, επληροφορούμην ότι  ο  Μ α κ α ρ ι ώ τ α τ ο ς  π ρ ο έ β η  ε ι ς  δ ή λ ω σ ι ν  π ρ ο ς  τ η ν  π ο λ ι τ ι κ ό ν  κ α ι  δ η μ ο σ ι ο γ ρ ά φ ο ν  Καν Μ π ά ρ μ π α ρ α  Κ ά σ λ,  ό τ ι  η  Κ ύ π ρ ο ς  π α ρ α ι τ ε ί τ α ι  τ η ς  Ε ν ώ σ ε ω ς  κ α ι  α ρ κ ε ί τ α ι  ε ι ς  Α ν ε ξ α ρ τ η σ ί α ν.Επίσης επληροφούμην ότι η Ελ. Κυβέρνησις εξεπλάγη και δυσηρεστήθη, διότι αφ’ ενός επί ενός τόσο σοβαρού θέματος δεν προηγήθη συνεννόησις μετ’ αυτής, αφ’ ετέρου δε εν πάση περιπτώση εχάθη ένα τεραστίας σημασίας ατού διαπραγματεύσεων.

Όταν μετά πάροδον μηνός έφθασεν εις Ν. Υόρκην ο Αρχιεπίσκοπος, είχα αμέσως μετ’ αυτού συνάντησιν και ετόνισα την σοβαρότητα του λάθους, που διεπράχθη:

«Όταν σας ανέφερα, Μακαριώτατε, το τεθέν υπό του Αμερικανού Πρέσβεως ερώτημα, εάν μου ελέγατε ότι δεν βλέπετε σήμερον άλλην λύσιν πλην της ανεξαρτησίας, θα σας απήντων: Προσωπικώς διαφωνώ, Μακαριώτατε, διότι ως γνωρίζετε ήμην πάντοτε και θα μένω αδιάλλακτος εις το αίτημα της Ενώσεως. Ως πολιτικός σας σύμβουλος όμως, θα προσέθετα: Αφού απεφασίσατε να στραφήτε προς λύσιν ανεξαρτησίας, μη πήτε προς το παρόν τέτοιο πράγμα, ούτε εις τον εαυτόν σας. Αφήστε να είπω εις τον Αμερικανόν Πρέσβυν ότι απλώς σας έκαμεν εντύπωσιν το ερώτημά του, ότι σας ζητείται κάτι το αδύνατον, αλλ΄ ας βολιδοσκοπήσουν αι Ηνωμέναι Πολιτείαι προηγουμένως τους Άγγλους και του Τούρκους αν δέχωνται προς το παρόν ανεξάρτητον Κύπρον, ότε θα σκεφθήτε και σεις, αφού συζητήσετε σοβαρώς το θέμα και με άλλους υπευθύνους παράγοντας της Ελλάδος και της Κύπρου, δια να δώσετε οριστικήν απάντησιν. Βεβαίως και ο Αμερικανός Πρέσβυς ηννόει πραγματικήν ανεξαρτησίαν και οι αντίπαλοι μη πιστεύοντες ότι ήτο δυνατόν επισήμως να αποκηρυχθή η Ένωσις, θα είχαν υπ’ όψιν καθεστώς γνήσιας ανεξαρτησίας, ενώ τώρα ο στόχος των θα είναι κάτι χειρότερον δια την Ελληνικήν πλευράν».

Ο Αρχιεπίσκοπος  α ν ε γ ν ώ ρ ι σ ε  το λάθος και δια τούτο εις δημοσιευθείσαν την επομένην συνέντευξίν του προς Συντάκτην των «Νιου Γιορκ Τάιμς» προσεπάθησε να ερμηνεύση, την περί εγκαταλείψεως της Ενώσεως δήλωσιν, ως μη έχουσαν δεσμευτικήν ισχύν και δια το απώτερον μέλλον της Κύπρου. Εξ άλλου, ως προς την λύσιν ανεξαρτησίας εξέφρασε την γνώμην, ότι δεν θα συναντήση δυσκολίας, διότι είχεν ήδη, ως είπε κατά την ρυθείσαν συνέντευξιν, υπόσχεσιν του Στέητ Ντηπάρτμεντ περί υποστηρίξεως.

Το Στέητ Ντηπάρτμεντ όμως προέβη εις διάψευσιν, ότι έδωσεν οιανδήποτε υπόσχεσιν εις τον Μακαριώτατον. Ορθώς δε, ως παρετήρησα εις τον Αρχιεπίσκοπον, εγένετο η διάψευσις αύτη, διότι εφ’ όσον εις το ερώτημα του Πρεσβευτού κ. Ρίντελμπέργκερ, που ίσως να αποτελεί και απλήν βολιδοσκόπησιν εκ μέρους του, δεν εδόθη καμμία απάντησις, δεν επετρέπετο προβολή δημοσίως ισχυρισμού, ότι υφίστατο υπόσχεσις εκ μέρους του Στέητ Ντηπάρτμεντ.

Η ενώπιον της 13^ης Συνόδου της Γενικής Συνελεύσεως συζήτησις του Κυπριακού, καίτοι τυπικώς διεξήχθη επί της ιδίας ως και προηγουμένως βάσεως, εν τούτοις κατ’ ουσίαν είχεν επηρεασθή από την ανωτέρω αλλαγή γραμμής υπό του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και δια τούτο δεν διέκρινεν αυτήν η ζωτικότης υπέρ της Αυτοδιαθέσεως που δια κάθε Έλληνα εσήμαινε υπέρ της Ενώσεως.

( … )

Πώς συνήφθησαν αι Συμφωνίαι Ζυρίχης – Λονδίνου

( … )

Ίσως να αποτελή δια την σύγχρονον Ιστορίαν της Κύπρου και της εξελίξεως του εθνικού της ζητήματος, το σοβαρότερον θέμα, το πώς συνήφθησαν αι συμφωνίαι Ζυρίχης – Λονδίνου, αι οποίαι έθαψαν το ιερώτερον ιδανικόν των Κυπρίων και απετέλεσαν, πιστεύομεν, άλλην Κερκόπορταν προς άλωσιν της Κύπρου υπό των Τούρκων.

( … ) Ούτω αναφέρομαι πρώτον εις δημοσίευμά μου εις την Αθηναϊκήν εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» της 7^ηςΜαρτίου 1973, που υπό τον τίτλον «ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΔΙΑ ΤΑΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΖΥΡΙΧΗΣ – ΛΟΝΔΙΝΟΥ» έχει ως ακολούθως:

Αι δημοσιευθείσαι εις την «Ακρόπολιν» επιστολαί του τ. Υπουργού Εξωτερικών κ. Αβέρωφ και του Παγκυπρίου Συνδέσμου Αγωνιστών, γύρω από τας Συμφωνίας Ζυρίχης – Λονδίνου, γεννούν υποχρέωσιν και εις εμέ, που έζησα από κοντά όλην την εξέλιξιν του Κυπριακού, να κάμω ωρισμένας παρατηρήσεις και να θέσω μερικά ερωτήματα.

Κατ’ αρχήν, μικράν, νομίζω, έχει σημασίαν μέχρι ποίου βαθμού ενημερώνετο ο Διγενής υπό του κ. Αβέρωφ, κατά πόσον ο πρώτος ενέκρινεν εκ των υστέρων τας συμφωνίας Ζυρίχης – Λονδίνου και ποίος επέλεξε του Κυπρίους που συνώδευσαν τον Αρχιεπίσκοπον εις Λονδίνον δια την υπογραφήν των. Θεμελιώδη σημασίαν έχει δια την ελληνικήν κοινήν γνώμην και κυρίως δια την αλήθειαν και την Ιστορίαν, το πώς και γιατί συνήφθησαν τοιαύται Συμφωνίαι εν κρυπτώ και μάλιστα εντός μόλις 45 ημερών, ενώ αργότερον δια τας αγγλικάς εν Κύπρω βάσεις διεξήγοντο επί έτος συζητήσεις και τώρα επί πολλά έτη συνεχίζονται ενδοκυπριακαί συνομιλίαι δια συνταγματικάς λεπτομερείας. 

Πιστεύομεν, ότι είναι καιρός ωρισμένα τουλάχιστον πράγματα σχετικώς με τας συμφωνίας αυτάς να γίνουν γνωστά, διότι παρερχομένου του χρόνου κακόν μάλλον προξενεί η σιωπή. 

Παρήλθον ήδη 14 έτη, ο δε λόγος σιωπής, ότι το Κυπριακόν είναι ακόμη εκκρεμές δεν ευσταθεί, διότι κατέστη πλέον φανερόν ότι το Κυπριακόν θα υφίσταται επί μακρόν ακόμη, μέχρις ότου φθάση εις την μόνην ορθήν και δικαίαν λύσιν του, από την οποίαν απεμάκρυναν αυτό αι ρηθείσαι Συμφωνίαι.

Θα ενθυμίσω λοιπόν εις τον φίλον κ. Αβέρωφ πως μίαν ημέραν του Δεκεμβρίου 1958, όταν εδίδαμεν την τελευταίαν μάχην δια το Κυπριακόν εις τα Ηνωμένα Έθνη, ευρισκόμενος εν εξάψει, λόγω οξείας συζητήσεως που είχεν εις την αίθουσαν συνεδριάσεων, μου είπε παρουσία του κ. Ξανθόπουλου – Παλαμά, ότι δεν θα ξανάλθωμεν εις τα Ηνωμένα Έθνη, διότι δεν μπορούμε να τα βγάλωμε πέρα εναντίον Άγγλων και Τούρκων και ότι πρέπει να τα φτιάξωμε με τον ένα από τους δύο. Ασυζητητί, απήντησα, να τα φτιάξωμε με τους Άγγλους, διότι με την πρόοδον καταρεύσεως της αποικιοκρατίας δεν θα καθήσουν εις την νήσον περισσότερον από δύο ή τρία χρόνια. Όχι, προσέθεσεν ο κ. Αβέρωφ, η Ελληνική Κυβέρνησις συμφωνούντος και του Μακαρίου, θα προσπαθήση να τα φτιάξωμεν με τους Τούρκους, ώστε συγχρόνως να λύσωμεν όλας τας διαφοράς που έχομεν με αυτούς και να μην μας χωρίζη τίποτε πλέον. 

Τας ανησυχίας μου δια την ανεδαφικήν, ως έκρινα, στροφήν αυτήν ανέφερα και εις τον Αρχιεπίσκοπον, ευρισκόμενον επίσης εις Ν. Υόρκη, όστις με καθησύχασε λέγων, ότι δεν γίνονται τέτοια πράγματα. Σημειωθήτω ότι ο Αρχιεπίσκοπος, με τον οποίον είχα καθημερινήν συνεργασίαν, τα ίδια επανελάμβανε μέχρι της ημέρας που έγινε γνωστή η σύναψις των Συμφωνιών εις Ζυρίχην.

Έτσι γεννώνται αυτομάτως τα ερωτήματα:  α)  Διατί δεν επεχειρήθη σύναψις μιας εκεχειρίας με τους Άγγλους δια να κερδίσωμεν χρόνον;  β)  Διατί αι συζητήσεις αι αφορώσαι εις αυτό τούτο το μέλλον της Ελληνικής Μεγαλονήσου έκλεισαν εντός βραχυτάτου χρονικού διαστήματος, ενώ ως εκ της φύσεώς των, θα ήτο δυνατόν να παραταθούν, αφού μάλιστα η κατάργησις της αποικιοκρατίας ήτο πλέον εν’ όψει και  εφαρμογή της αρχής της αυτοδιαθέσεως εκέρδιζε διαρκώς έδαφος;  γ)  Τι συνέβη ώστε η ελληνική πλευρά να φθάση μέχρι του σημείου να απεμπολήση το ιερόν εθνικόν αίτημα της Ενώσεως;  δ)  Διατί η ελληνική πλευρά εδέχθη να επανέλθη τουρκική στρατιωτική δύναμις εις την Κύπρον και πώς ανεγνώρισε δικαίωμα εις την Τουρκίαν να επεμβαίνη εις την Κύπρον, ακόμη και μόνη;  ε)  Διατί όταν μετά την υπογραφήν των Συμφωνιών, αλλά προτης εγκαθιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνελήφθη το τουρκικόν πλοιάριον «Ντενίζ» έμφορτον πολεμικού υλικού δια τους Τουρκοκυπρίους, δεν κατηγγέλθησαν αι Συμφωνίαι, αι οποίαι παρεβιάζοντο προτού ακόμη τεθούν σε εφαρμογήν;

Βέβαια δεν είναι δυνατόν να προβάλλωνται αορίστως δικαιολογίαι, ως «αδήριτος ανάγκη», «έξωθεν πιέσεις», «απειλή Άγγλων δια διχοτόμησιν της νήσου». Πρέπει να εξηγηθή ποία υπήρξεν η αδήριτος ανάγκη, υπό τίνος και τι είδους πιέσεις ησκήθησαν. Όσον αφορά εις ενδεχομένην απειλήν των Άγγλων δια διχοτόμησιν ο κ. Αβέρωφ γνωρίζει ότι την τύχην της Κύπρου, ως μη αυτοκυβερνωμένου εδάφους τότε, δεν ηδύνατο να καθορίση μόνη η Αγλλία χωρίς την έγκρισιν των Ηνωμένων Εθνών, σύμφωνα με τον Καταστατικόν Χάρτην. Είναι δε γνωστόν πόσην απέχθειαν επεδείκνυαν τα Ηνωμένα Έθνη εις πάσαν ιδέαν διχοτομήσεως εδαφών, οπουδήποτε του κόσμου. Εξ άλλου, όταν ολίγον αργότερα, την 14.12.1960, τα Ηνωμένα Έθνη, δια της υπ. Αριθμ. 1514 αποφάσεως της Γεν. Συνελεύσεως, εψήφιζαν επιτάχυνσιν και άνευ περιορισμών κατάργησιν της αποικιοκρατίας, η Αγγλία όχι μόνον δεν αντέδρασεν, αλλ’ εδέχθη να μετάσχη και της πρώτης 17μελούς Επιτροπής, η οποία περιερχομένη όλας τας διατηρουμένας τότε αποικίας, υπέβαλλεν εκθέσεις δι’ εκάστην, περί του χρόνου καθ’ ον θα ηδύνατο να ασκηθή το δικαίωμα της αυτοδιαθέσεως.

Ομολογώ ότι ούτε ο Αρχιεπίσκοπος μου ανέφερε, ούτε ο ίδιος αντελήφθην οτιδήποτε, που να εδικαιολόγει την σπουδήν δια την σύναψιν των Συμφωνιών και το ανήκουστονπεριεχόμενόν των. Τουναντίον,  π α ρ έ σ τ η ν  μ ά ρ  τ υ ς  τ η ς  ε ξ ή ς  α λ η σ μ ο ν ή τ ο υ    σ κ η ν ή ς : Όταν αμέσως μόλις έγινεν γνωστόντο περιεχόμενον των Συμφωνιών μετέβην εις το Ξενοδοχείον Μεγ. Βρεταννία προς συνάντησιν του Αρχιεπισκόπου δια να δηλώσω ότι διαφωνών διακόπτω πάσαν συνεργασίαν, κατέφθασεν, επισείων τηλεγράφημα, ο ανταποκριτής των «Τάιμς της Νέας Υόρκης» κ.  Σ έ τ ζ γ ο υ ϊ κ,  όστις κατ’ εντολήν της εφημερίδος του ήθελεν επιβεβαίωσιν, αν αι Συμφωνίαι περιέχουν παραίτησιν από την Ένωσιν και παροχήν εις την Τουρκίαν των τάδε και τάδε δικαιωμάτων. Ο Μακαριώτατος απήντησε καταφατικώς.

 Ο κ. Σέτζγουϊκ υψώνων την φωνήν είπεν εις αυτόν μεταξύ άλλων ότι «διαπράττει την μεγαλυτέραν προδοσίαν του αιώνος».Και όμως ο Αρχιεπίσκοπος δεν εύρεν ούτε μίαν λέξιν δικαιολογίας της συνάψεως των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου. Απευθυνόμενος εγώ με καταφανή συγκίνησιν προς τον κ. Σέτζγουϊκ, εξέφρασα προς αυτόν ευχαριστίας και ευγνωμοσύνην, διότι αι παρατηρήσεις του ανταπεκρίνοντο και προς ιδικά μου αισθήματα, τα οποία, σεβόμενος την Αρχιερατικήν ιδιότητα του Μακαρίου δεν θα εξέφραζον με τόσην ωμότητα.

Έχει δίκαιον ο κ. Αβέρωφ ότι ο Αρχιεπίσκοπος επέλεξε τους Κυπρίους, που τον συνώδευσαν εις το Λονδίνον δια την υπογραφήν. Αρνούμενος δε να τον ακολουθήσω εις Λονδίνον, συνέστησα να μη καλέση κανένα εκ Κύπρου, λαμβάνων μόνος την ευθύνην, ώστε αργότερον αποτυγχανουσών, ως προέβλεπον, των Συμφωνιών, η Κύπρος να εγείρη και πάλιν ζήτημα αυτοδιαθέσεως. Σημειωθήτω μάλιστα ότι προέιπον εις τον Αρχιεπίσκοπον, ότι εις το μέλλον θα φυλακίζη και θα κτυπά τους Ενωτικούς Κυπρίους, των οποίων η ελληνική συνείδησις δεν θα συμβιβάζεται με το κράτος του.

Ο φίλος κ. Αβέρωφ θα προσφέρη υπηρεσίαν εις το Κυπριακόν, αν χύση ολίγον φως εις τα σκοτεινά παρασκήνια της συνάψεως των Συμφωνιών, ομολογών ότι αύται υπήρξαν σοβαρόλάθος. Εξ άλλου, δεν είναι ο περισσότερο ευθυνόμενος, ούτε ήτο ιδική του ιδέα η εγκατάλειψις της Ενώσεως, καθώς δεν ήτο εκείνοςπου εβιάζετο να ικανοποιήση προσωπικήν φιλοδοξίαν με το καθεστώς των Συμφωνιών. " ( … ) 

Πηγή: ΑΤΥΧΗ ΚΥΠΡΟΣ, ΠΩΣ ΕΖΗΣΑ ΤΟΥΣ ΠΟΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΗΜΟΥΣ ΤΗΣ 1910 – 1980, ΣΑΒΒΑ ΛΟΪΖΙΔΗ Δρος Δικαίου, τ. Εθναρχικού Συμβούλου Κύπρου και τ. Βουλευτού Αθηνών, Εκδόσεις Μπεργάδη, Αθήναι 1980, σ. 161-169.

Εδώ το βίντεο ντοκουμέντο απόδειξη της προδοσίας. (Στα αγγλικά) 

https://youtu.be/GVCSv4nkMqw

"Αυτοί τα κόλλυβα τα έχουν στο ζωνάρι τους"

Όταν ρωτούσαν το Γέροντα για την Κωνσταντινούπολη και την Μικρά Ασία , πάντα έφερνε στον λόγο του την προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

Έλεγε συγκεκριμένα , ότι οι Ρώσοι – το ξανθό γένος – θα δώσουν την Πόλη στους Έλληνες .

Ήδη από τις αρχές του ’80 ο Γέροντας μιλούσε για την διάλυση της Σοβιετικής Ενώσεως και για την κατάρρευση , επίσης , των κομουνιστικών καθεστώτων σε όλα τα κράτη του Ανατολικού Μπλοκ.

Όταν μιλούσαμε για τα μαρτύρια των χριστιανών στην τότε κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση , ο Γέροντας έλεγε ότι ήταν μια καλή ευκαιρία να γεμίσει το Μαρτυρολόγιο της Ρωσίας με καινούριους μάρτυρες.

Έβλεπε ότι ο κομμουνισμός , άθελα του , γινόταν μέσο αγιασμού για την Ρωσία, γιατί έλεγε ότι το αίμα των μαρτύρων θα ήταν αίμα ποτίσματος , που θα αναγεννούσε πνευματικά την Ρωσία .

-Τον ρώτησα τι γνώμη έχει για τα Σκόπια και μου είπε :΄Ας τα Σκόπια .

Μην τα λογαριάζης ’ . Για την Αλβανία μου είπε : ‘Όταν μια γίδα θέλει να φάει ξύλο , πάει και ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνου. Έτσι κάνουν και οι Αλβανοί τώρα . Ας τους . Μην τους λογαριάζεις . Μη φοβάσαι’ .

Για την Κωνσταντινούπολη έλεγε ότι : ‘Κάποτε θα την πάρουμε την Πόλη . Δική μας είναι. Εμείς δεν θα πάθουμε κακό. Όταν θα ξεκινήσουμε για τον πόλεμο θα την έχουν πάρει την Πόλη οι άλλοι . Στα μισά οι Έλληνες θα γυρίσουν πίσω .

Την Πόλη θα την έχουν πάρει οι Ρώσοι και θα μας την δώσουν . Όχι ότι οι ίδιοι μας αγαπούν , αλλά θα υποχρεωθούν να μας την δώσουν από τις περιστάσεις ’. Για τα «Εξαμίλια» έλεγε ότι αφορά το πρόβλημα της υφαλοκρηπίδας .

Για τους Τούρκους , που συνέχεια δημιουργούν προκλήσεις , ο Γέροντας έλεγε : ‘Οι Τούρκοι … ας τους αυτούς .

Αυτοί τα κόλλυβα τα έχουν στο ζωνάρι τους . Τάχουνε , τα κουβαλούν μαζί τους…’.

Όσο για το πότε θα διαλυθεί η Τουρκία , όσες φορές και αν τον ρωτήσαμε κα το συζητήσαμε , ποτέ δεν το έλεγε : ‘Αυτό δεν το ξέρουμε .

Ο Θεός μας είπε ότι θα μας δείχνει σημεία .

Τα πράγματα , όμως προς τα εκεί βαδίζουν…’